Baśń o Kapitanie i kapitańskie etui ;)

Przedświt wymknął się różanymi palcami spod rozfalowanej kołdry horyzontu, nieśmiało opromienił kobaltowe niebo miękkimi pocałunkami zaspanego poranka. Przeciągając się rozkosznie rozłożył na falach połyskujący wachlarz słonecznego splendoru.
Rozgrzane pierwszymi promieniami słońca deski pokładu parowały, niosąc za sobą ciepłą woń smoły i soli. Tak znajomą i kojącą jak zapach domu. Bo przecież statek był domem Kapitana. Na nim dorastał. Na uciekającym spod stóp pokładzie stawiał pierwsze kroki w dorosłe życie, by w końcu przejąć ster z rąk sędziwego ojca, tak jak ojciec przejął go niegdyś z rąk swego rodziciela. Ster i mapę, która podobnie jak statek, przechodziła z rąk do rąk, z pokolenia na pokolenie. Mapa z jedną, jedyną drogą wytyczoną na płaszczyźnie bezkresnego morza. Trasą prowadzącą wprost do Bursztynowej Wyspy odkrytej przez pradziadka Kapitana, na której to zaopatrywali się w złocisto zielonkawy jantar, będący źródłem bogactwa rodu.
Statek w nieposkromionym pędzie uderzył w kolejną falę, drobne krople piany porwane w górę osiadły na włosach Kapitana. Już niedługo powinien ujrzeć cel swej podróży. Wyspę, do której maleńkiego portu zawijał niezmiennie od wielu, wielu lat. Najpierw jego pradziadek, dziadek, potem ojciec...teraz on.
-Ki diabeł...-warknął naraz, marszcząc brwi i przykładając od oczu lornetę spojrzał na linię horyzontu. Tam, gdzie powinien zielenić się upragniony skrawek lądu.
Wyspa zniknęła. Ta ziemia obiecana do której niezmienne kierował ster swego okrętu, ta, która była ZAWSZE odkąd sięgał pamięcią...po prostu przestała istnieć.
Nie pomogło zataczanie kręgów w miejscu, gdzie na mapie znajdował się wyblakły krzyżyk, ani wypatrywanie w odmętach choćby śladu słomianych dachów wieńczących wyspiarskie domy. Szmaragdowa, rozfalowana toń szumiała jedynie tajemniczo, ani myśląc wyjawiać przez ludźmi swego sekretu
Krążyli tak cały dzień. Bezskutecznie. W końcu Kapitan, choć niechętnie, dał znak do powrotu i zamknąwszy się w swojej kajucie wciąż od nowa studiował nieszczęsny fragment mapy pogrążając się w coraz czarniejszych myślach.
Po zawinięciu do stołecznego portu pytał o Bursztynową Wyspę każdego napotkanego marynarza, godzinami wertował księgi w gmachu admiralicji. I nic. Nikt nie potrafił mu odpowiedzieć na pytanie, gdzie i dlaczego zniknął kawałek lądu będący celem wypraw całych pokoleń jego rodziny. W końcu, gdy już kompletnie stracił nadzieję i próbował zgasić smutek w portowej tawernie, karczmarz wskazał mu Smoka wchodzącego do dusznej, zatłoczonej izby. -Ponoć jest najmądrzejszy z mądrych. -mruknął poufale. -Mówią, że zna odpowiedzi na wszystkie pytania jakie tylko zdołasz postawić. Spróbuj, może będzie potrafił rozwiązać i twój problem.
-No tak. -Smok wysłuchał opowieści kapitana, upił łyk grzańca i rzuciwszy na szynkwas kolejną monetę czekał, aż karczmarz ponownie napełni jego kufel. -Można powiedzieć, że twojej wyspie skończyła się homologacja. A może któryś z mieszkańców rozgniewał morskiego Boga i ten unieważnił umowę najmu powierzchni mieszkalnej? Z Takimi Bóstwami lepiej nie zadzierać...
-Jasne. Tylko czemu ja mam przez to tracić? To było moje jedyne źródło utrzymania! Bursztyn z tej wyspy nie miał sobie równych! -Kapitan był zdruzgotany.
-Czy aby na pewno? Sam zobacz. -w pazurzastej łapie zalśniło oczko amuletu. -To bursztyn z Wyspy Przyszłości. Nie ustępuje urodzie temu, który przywoziłeś w swoich ładowniach. Tyle lat pływasz po morzu, z pewnością trafiłeś i na ten skrawek lądu.
-Pływałem zawsze tą samą trasą. -Kapitan wbił spojrzenie w poplamiony blat tawernianego stołu. -Tak pływał mój pradziad, dziadek, ojciec...-wyjął z kieszeni mapę i położył ją przed Smokiem. -Możesz mi wskazać miejsce, gdzie jest ląd o którym mówisz?
-Gdzieś tu. -Smok uśmiechnął się do Kapitana i nieokreślonym gestem przesunął łapą nad kawałkiem pożółkłego papieru. -Jesteś dobrym żeglarzem. Masz wspaniały statek i oddaną załogę. Musisz tylko zrozumieć, że mądrość pokoleń jest jedynie fundamentem, na którym budujemy własny dobrobyt i własne doświadczenie. Znajdziesz wyspę Kapitanie, jeśli tylko przestaniesz się trzymać tej linii wyrysowanej na mapie. 
Lela 

   

  

O piórach

"Ptaki od zawsze budziły podziw i fascynację człowieka. Nasi praprzodkowie zazdrościli im sztuki latania, kojarząc ją najczęściej z nieograniczoną wolnością. Sam wygląd wielu gatunków jest niesamowity i inspirujący. Nic więc dziwnego, że życie codzienne obfituje w liczne ptasie symbole. Pióra są nieodłączną częścią symboliki ptaka, czyli związane są z żywiołem powietrza, lotem, lekkością. Najczęściej symbolizują wolność. Pojedyncze piórko może symbolizować gotowość do lotu, a także duchowość, emocjonalność, kreatywność, lekkość. Jednym z symboli pióra jest również ulotność i delikatność.

Pióra charakterystyczne, takie jak, pióro orle, czy też pawie mają też inne, dodatkowe znaczenie. Zazwyczaj przypisuje się im cechy danego gatunku ptaka. Pióra królewskiego ptaka czyli pawia mają symbolizować elegancję i bogactwo. Gołąb symbolizuje wolność i pokój. Bocian zwiastuje wiosnę i bogate plony. Czarne krucze pióro w naszej kulturze symbolizuje śmierć.

Wiele starożytnych kultur wierzyło, że pióra niosą ze sobą historie, mistyczne znaczenia oraz magiczne zaklęcia. W kulturze Indiańskiej każde piórko wykorzystane w pióropuszu Indianina miało swoje szczególne znaczenie i symbolizowało określone osiągnięcia lub cechy. Szczególne miejsce pośród wszystkich piór w kulturze Indiańskiej zajmowały pióra orle, które dla Indian były święte. Nosili je szamani, wodzowie, uzdrowiciele i starsi. Były swoistego rodzaju nobilitacją. Dlatego też pióra orle i nie tylko często symbolizują siłę, honor i męstwo.

Wiele osób wierzy, że znalezione pióro to znak od dobrych duchów, zwykle od bliskiej osoby, której już nie ma z nami."
Cytat pochodzi ze strony Ajdaho

  

  

Wilcza cisza.

Mówi się, że cisza jest przeciwieństwem hałasu. Nieprawda. Cisza jest tylko brakiem hałasu. Cisza byłaby straszliwym harmiderem w porównaniu z nagłą, cichą implozją bezdźwięczności, która trafiła magów z siłą wybuchu dmuchawca.
Terry Pratchett (z książki Blask fantastyczny)

Po tygodniu chorowania ciężko jest być głośnym filozofem dlatego wilki będą w oprawie z ciszy.
Lela

Prawda jest kobietą

Prawda jest kobietą, albowiem prawda to piękno, a nie przystojność, myślał sobie Ridcully, gdy senat zajmował miejsca, pomrukując przy tym niechętnie. To dobrze tłumaczy powiedzenie, że kłamstwo może cały świat oblecieć, zanim prawda włoży buty. Musi przecież zdecydować, którą parę włożyć – pomysł, że kobieta z taką pozycją miałaby tylko jedną, wykracza poza granice racjonalnej wiary. Właściwie, jako bogini, ma na pewno wiele par i tyleż wyborów: wygodne buty dla prostych, domowych prawd, podkute i ciężkie dla prawd nieprzyjemnych, proste chodaki dla prawd uniwersalnych i może też jakieś klapki dla prawd oczywistych.
(...)
Prawda, stojąc przed swą ogromną garderobą, wybrała buty z czarnej skóry na wysokich szpilkach – najodpowiedniejsze dla prawdy tak bezczelnej.
Terry 

W ten "ósmomarcowy" dzień jestem tak zakichana, że natchnienie zginęło pod górą zużytych chusteczek. Nieoceniony Terry znakomicie zastąpi mnie w roli narratora na Dzień Kobiet. 
A do cytatu dołączam bardzo kobiece róże vintage :)

Czopek dla etuja

Podobno chwytliwy tytuł to połowa sukcesu :D

Nie tak dawno czytałam na blogu Joli o różnym spojrzeniu na świat. O zmiennej perspektywie, pryzmacie pozwalającym wybrać właściwy obraz. Właściwy dla nas.

Przypomniał mi się ten tekst kiedy maksymalnie wkurzona ogryzałam farbę ze ścian pracowni. Czemu? Bo kiedy już dopieściłam etui i miałam położyć pierwszą warstwę lakieru odkryłam, że ozdobiłam je odwrotnie. Mówiąc kolokwialnie od…pupy strony – czyli od zawiasów.

Prawdę mówiąc dostałam szału. Bynajmniej nie twórczego.

A potem, gdy już wydyszałam z siebie całą wściekłość i przestałam spopielać roztocza zalegające w kontach pakamery przyszła filuterna refleksja. Nareszcie będę miała fajnego etuja na swoje osobiste okulary. Że odwrotnego? I co z tego. Czopka zakładać mu nie będę, więc kierunki nie mają znaczenia.

No. Czyli nie ma tego złego!
Lela

 

Bardzo żabi wpis :D

Puszczańską dróżką podążało trzech jeźdźców. Konie mieliły piach kopytami, pozostawiając za sobą chmurę żółtawego pyłu. Jadący na czele mężczyzna piastował w objęciach coś, co na pierwszy rzut oka wyglądało na wyjątkowo zdobny, fajansowy nocnik. I faktycznie było owym nocnikiem, choć zawartość naczynia (na szczęście) odbiegała od zwyczajowych standardów.
Wierzchowce przystanęły przed chruśniakiem, jeden z drużynników zsunąwszy się z siodła przejął brzemię od naczelnika, po czym gdy ten zsiadł, podał mu nocnik z niemal nabożną czcią. We trójkę już, ponurzy jak jeźdźcy apokalipsy, stanęli przed drzwiami wieśmowej chatki.
Margolota nucąc jakiś mało cenzuralny kuplecik przebierała maliny zerwane tego ranka. Dorodne i soczyste aż prosiły się, by je zalać miodem suto doprawionym gorzałką.
Łomotanie do drzwi, zwiastujące co najmniej armagedon, poderwało Margo z zydelka. Nie ocierając rąk z malinowego soku, skoczyła do sieni zastanawiając się co też w tej wsi spokojnej i wesołej mogło się wydarzyć. Smok chyba nikogo nie zjadł bo był ostatnio na diecie wegetariańskiej, łba raczej nikomu nie urwało, ani wójt nie przedawkował ziół na potencję (bo wrzasków słychać nie było).
-A panowie do kogo? -mruknęła mało zachęcająco. Bystre, trochę rozeźlone spojrzenie spełzło z twarzy ponurych typów i nieco osłupiałe spoczęło na nocniku.
Tak...Powiecie, że prawdziwa wieśma nie może niczemu się dziwić, skoro gnomy, smoki, elfy czy inna magiczna hołota są dla niej chlebem powszednim. Jednak trzech dostojników w strojach wprost kapiących paradnością i dostojeństwem, w milczącym towarzystwie fajansowego nocnika to widok zaiste niecodzienny. Zwłaszcza, że w nocniku, w kałuży kryształowo czystej wody (należało to zaznaczyć, ze względu na możliwość niechcianych skojarzeń) siedziała ŻABA.
-Brekk...-powiedziała żaba.
-Jest problem. -powiedział dostojnik z nocnikiem, nieco przerażonym wzrokiem omiatając pokryte lepką czerwienią dłonie wieśmy.
***
-Urok, tak? -wieśma w zamyśleniu skubnęła końcówkę warkocza. -No ale każdy wie, jak zdjąć zaklęcie z królewskiego syna zamienionego w płaza! Nie macie dziewic chętnych na posadę książęcej żony?
-Próbowaliśmy. Nie działa. -dostojnik westchnął smętnie. -Całowały ku chwale monarchii aż echo szło. I nic...Może to wiedźmowych ust trzeba? Książę piękny jak malowanie. -wysupłał z zanadrza medalion z miniaturowym portretem i wiedźmie pod nos podetknął. -I teściowa już, świeć Panie nad jej duszą problemów robić nie będzie...Chyba że technicznie rzecz ujmując niekompatybilna z wymogami zaklęcia już jesteś...
Pod wpływem piorunującego spojrzenia Margo umilkł i skulił ramiona.
Wiedźma obróciła w palcach portret księcia. Młodzieniec gładkolicy, różane usteczka w ciup, złote włosy trefione w drobniutkie loczki, maślany wzrok utkwiony w sinej dali.
Pomyślała chwilę po wieśmowemu.
-Wjeżdżając do wsi, po prawej stronie mijaliście kuźnię. -oddała medalion dostojnikowi. -Skocz no tam który i kowalowi powiedz, że Margo prosi by syn jego w te pędy do niej przyleciał.
Chwila nie minęła a zdyszany chłopak w progu chaty stanął. Postawny jak dąbczak młody, z twarzą ogorzałą, roześmianą, teraz rumieńcem niepewnym okraszoną. Widać, że od roboty oderwany, z wąsem popielnym pod nosem, dłońmi smarem uwalanymi. Jednak skoro wiedźma woła to lepiej stawić się natychmiast. Wszystko inne poczekać może.
-Na każdy urok sposób się znajdzie. -Margo ująwszy żabę pod boki, z nocnika ją wyciągnęła i na wysokość ust kowalowego syna podniosła. -No już. Całuj!
Chłopak ani się zastanawiał. Wiedźmy słuchać trzeba, choćby i w ogień skoczyć kazała. Poza tym tatko zawsze mówił, że baby to nikt zrozumieć nie może to i starać się nie trzeba. A wiedźma przeca baba że aż strach! Cmoknął więc płaza, nawet bez zbytniego obrzydzenia. Wszak prababkę całować musiał jak ich w czwartki targowe odwiedzała.
-No. Mówiłam. -Margo z zadowoleniem podała dłoń księciu, niemrawo gramolącemu się z podłogi.
-Medycyna niekonwencjonalna to potęga!

Lela

 

Postscriptum Walentynek

Lato miało się ku końcowi. Wiatr niosący na swych skrzydłach wilgoć wrześniowego poranka przyjemnie chłodził rozgrzane policzki Margoloty, gdy wraz ze Smokiem powolutku wracała do wieśmowej chatki.
-Pięknie wyglądali, prawda? -Margo przysiadła na przewróconym pniu drzewa, i posykując ściągnęła buty z obolałych stóp. Wytańczyła się na na weselisku że hej.
-I tak odejdzie do innej, nim minie jesień. -mruknął Smok.
-No jak to?! -Margolota podniosła na niego okrągłe ze zdziwienia oczy. -To nie mogłeś jej ostrzec?! Powiedzieć?
-Mówiłem jej, że mężczyzna jakiego sobie wybrała nie jest gotowy do zakładania rodziny, nie pojmuje praw partnerstwa ale mnie nie słuchała. Zakochała się, mówiła, że go zmieni i takie tam...-smok wzruszył skrzydłami.
-Trzeba jej było przepowiedzieć przyszłość! -wieśma tupnęła bosą stópką o ziemię. -Przecież potrafisz!
-I co? Jeśli uwierzyłaby w przepowiednię, zerwałaby zaręczyny i do końca życia zastanawiała się, czy zrobiła dobrze a poza tym, to będzie dla nich obojga bardzo cenna lekcja. Dzięki niej ich losy być może potoczą się w zupełnie niespodziewanym kierunku.
-Jakim?
Smok nie odpowiedział. Nie odzywał się przez całą drogę, jednak gdy doszli do chatki sięgnął po jedną z książek stojących na półce i otwierając na ostatniej stronie wręczył wolumin zaskoczonej wieśmie. -Masz. Czytaj.
-Od końca? -prychnęła Margola. -Chyba weselne wino uderzyło ci do głowy!
-A co innego robiłaś pytając mnie, jak skończy się historia tych dwojga?

Lela

 

Dwie Wie...dźmy!

Jestem. Nie zginęłam. Nie przysypał mnie śnieg, nie porwał wiatr. Nie pomyliłam ziółek i naprawdę czuję się świetnie.
Przez te wszystkie dni zamknęłyśmy się z Moonah w chatce Margoloty i wykorzystując rzadką okazję do wspólnego działania plotłyśmy, mieszałyśmy, próbowałyśmy tego co namieszałyśmy…
I tworzyłyśmy we wszystkich wymiarach wszechkreacji tak intensywnie, że nawet światy równoległe zogniskowały się na mojej pracowni gotowe interweniować gdyby wyzwolona przez nas energia przybrała postać Supernowej.
A oto efekt parodniowego szaleństwa owocującego również skomponowaniem nowego banera na naszą stronę Etsy i… alternatywną historią Władcy Pierścieni.

Ah.. No właśnie! Jeszcze Władca Pierścieni!
Otóż...
Saruman nie stworzył swojej armii bo pośliznął się na świadczeniach zdrowotnych, gdy orkowie i górale zażądali od niego pełnego pakietu socjalnego włącznie z opieką stomatologiczną. W związku z powyższym Boromir nie zginął (wszyscy się zgodzimy, że jest zbyt przystojny by umierać w pierwszej części). 
Idąc za ciosem postanowiłyśmy ożenić Aragorna z jedyną słuszną kobietą Władcy Pierścieni – Eowiną, a Arvenę ochajtać z Denethorem któremu pilukała na harfie i śpiewała przyśpiewki Pippina. W sypialni zaś mówiła głosem spod splotu słonecznego, czym doprowadziła Denethora do manii prześladowczej, stanów lękowych i wydania majątku na prychoanalityków. 
W ramach poprawności politycznej przemalowałyśmy Faramira na czarno i sparowałyśmy z Legolasem. (żyli długo i szczęśliwie – przynajmniej Legolas) 
Aha. Frodo i Sam (szantażując ćmę) uzyskali zniżkę u orłów na przelot do Góry Przeznaczenia i przetopili pierścień na kolczyki dla Arveny – już nie musiała się wstydzić spiczastych uszu. 
Koniec. 

A poza tym wszyscy zdrowi :D

Nie śmiej się dziadku...

Karma wraca. Serio.

Pamiętam jak kwiczałyśmy z przyjaciółką nad katalogami kosmetyków czytając opisy zapachów: „(…)Inspirację do stworzenia tego zapachu stanowiło nieustanne poszukiwanie harmonii. Wyraziliśmy to w spójnych nutach naszej nowej kompozycji… (…)
Nowy zapach stworzony dla mężczyzny, który dąży do równowagi w swoim życiu… Otwierany przez coś tam, rozwija się w aromatyczny akord czegoś tam…na ciepłej bazie jeszcze czegoś…”

Czad, nie?

I teraz nagle, robiąc opisy na Etsy łapię się na tym, że jedyną drogą do szczęścia jest nabycie etui z sikorkami a kupno wianka wprawi cię w tantryczno-euforyczne doznania wzrokowe.

No.

Ale w odróżnieniu od tego co jest w katalogach my z Moonah piszemy prawdę :D

Idzie wiosna!

Z moim planowaniem bywa różnie. Najczęściej nie mam kontroli ani nad czasem ani nawet nad włosami żyjącymi własnym życiem. Kiedy zaczynam planować wszechświat zapiera się piętami, wgryza zębami w futrynę i krzyczy: NIE PRZEJDZIESZ!
Teraz też było tak samo.
Łapiąc mankoliję przedwiośnia odpaliłam YT w poszukiwaniu ilustracji do etuja. Szukałam konkretu. Smętnej nieco piosenki Jaskra. O wiośnie.
Co znalazłam?
...Też o wiośnie :D
Cóż. Przecież z Wszechświatem nie będę się kłócić.

WIOSENNA PIEŚŃ RADOŚCI

Wiosny mi się chce.

Wiosny mi się chce.

W kościach piszczy i strzyka, kot obrażony na pogodę śpi owinięty w koc. Jedynie pies entuzjastycznie eksploruje podwórko przynosząc do domu mnóstwo zieleni. Szczegół, że to szpilki z choinki jaką mąż niósł do drewutni i nie doniósł, bo mu się igieł nasypało do butów i strzelił focha.

No i tak trwamy w tym styczniowym zawieszeniu między śnieżycą a ulewą wspomagając się gorącą czekoladą i wafelkami z karmelem.

Ale do mojej pracowni powoli wkrada się wiosna. Na paluszkach, cicho i ostrożnie. Lawirując w twórczym nieładzie, odczepiając od sukni kawałki trocin i papierków. 

Idzie. Jest coraz bliżej. 

Link do wiosny w galerii :) Link to spring in the gallery 

Bogini

Wiem, że mieszkasz we mnie. Widzę Cię w sobie - przejawiasz się we mnie tym wszystkim, czemu mogę zaufać - rytmom, przypływom i odpływom, pulsowaniu i zanikaniu. Należę do słońca i księżyca, bowiem należę do Ciebie, należę do świata roślin i zwierząt, bowiem należę do Ciebie. Kiedy księżyc co miesiąc porusza we mnie krew, wiem, że jestem Twoja, że zaprosiłeś mnie do swego stołu, by skosztować smaku życia. Kiedy każdej jesieni moje ciało okrągleje i przybiera, staje się jak dzika gęś, jak sarna, których ciało więcej wie o naturze świata niż najmądrzejszy z ludzi. Obdarzasz mnie wielką siłą, żeby przetrwać noc
Olga Tokarczuk

Pomysł na to etui przyszedł do mnie całkowicie niespodziewanie. Zresztą jak niemal wszystkie  pomysły.
Bywa, że przerywam pracę w połowie, odkładam niemal gotową rzecz, zatrzymuję się "poza czasem i przestrzenią" schwytana w sidła zupełnie nowej myśli, obrazu, wizji. Palącej, niecierpliwej, wymagającej ode mnie zanurzenia się w niej po czubek głowy, zanurkowania do samego dna. To chwila bałaganu i swoistego zaskoczenia. Zaskoczenia tym, że na stole nagle pojawiły się inne farby, stos kartek ze szkicami...
I tak narodziła się Ona.

Link do etui w galerii. Link to the case in the gallery :)

Na całej połaci śnieg

Na Całej Połaci Śnieg

Kiedy rano pisałam na FB o śnieżnym puchu otulającym świat białą kołderką ciszy, kocach, książkach i kotach nie miałam pojęcia, że ta kołderka otuli świat nieco zbyt dosłownie i pokrzyżuje mi plany na cały dzień.

Do Białegostoku jeszcze jakoś dotarliśmy i…utknęliśmy. Nie było mowy o przekopaniu się do Supraśla, gdzie czekały na mnie filcowe broszki mojej matuli, kawa i kot z pędzelkami na uszach.

Pełznąc ulicami 30km na godzinę jeszcze się zastanawialiśmy czy aby nie zaryzykować rajdu, jednak widok samochodów kręcących bączki na skrzyżowaniu skutecznie nas zniechęcił.

Wypiliśmy kawę w Białej, zjedliśmy ciacho, prowincjonalnie nie ogarnęliśmy interaktywnego menu w KFC i wróciliśmy do domu. 40 km na godzinę.

Do koca, kota bez pędzelków i kominka.

Ale lakiery kupiłam! Do "etujów" i do piórników! Z kotami! 

  

Link do Kotów w galerii ;)