Rozpluszczam oko

Wzięło mnie. Mankolija, tumiwisizm okraszony sennością człapie za mną od łóżka do kubka z kawą. Chyba samo to nie przejdzie bo zaobserwowałam tendencję do rozmnażania się owego wirusa i pączkowania nawet na kuchnię, co w moim wypadku jest nader niepokojące.
Niniejszym ogłaszam globalne porządki. W pracowni.
Jak nie utknę gdzieś pod stertą papierów to się odezwę.
Wkrótce.

I wiecie co teraz czytam?
Kto zgadnie?

Samotność - cóż po ludziach, czym śpiewak dla ludzi?

Gdzie człowiek, co z mej pieśni całą myśl wysłucha,

Obejmie okiem wszystkie promienie jej ducha?

Nieszczęsny, kto dla ludzi głos i język trudzi:

Język kłamie głosowi, a głos myślom kłamie;

Myśl z duszy leci bystro, nim się w słowach złamie,

A słowa myśl pochłoną i tak drżą nad myślą,

Jak ziemia nad połkniętą, niewidzialną rzeką.

Z drżenia ziemi czyż ludzie głąb nurtów dociek,

Gdzie pędzi, czy się domyślą? -

Uczucie krąży w duszy, rozpala się, żarzy,

Jak krew po swych głębokich, niewidomych cieśniach;

Ile krwi tylko ludzie widzą w mojej twarzy,

Tyle tylko z mych uczuć dostrzegą w mych pieśniach, (...)

Oko warto było rozpluszczyć choćby dla tego, by nim rzucić na cukiereczka jaki jest do wylosowania na Blogu Margott (po prawej apetyczne zdjęcie)