Romantyczna Galeria Agnieszki Babulewicz

I Więcej promyczków.

2012-02-03T15:03:00.008+01:00

Kochani!
Nie spodziewałam się takiego odzewu na mój apel. Już w tej chwili mam cztery przesyłki a wiem, że jeszcze parę jest w drodze. Bardzo Wam dziękuję! W poniedziałek postaram się to wszystko dostarczyć do Fundacji (o ile moja angina odpuści, bo rozłożyła mnie na łopatki). Wtedy też więcej napiszę o tym co od Was dzieciaki dostały, bo dziś głowa mi pęka i trudno myśli zebrać. Wprawdzie kawa (czekoladowa...coś wspaniałego!) jaką przy okazji serwetek dostałam od Basi trzyma mnie w pionie, ale myśli powoli chylą się ku upadkowi.
No nic...Idę zagryzać czekoladą antybiotyk....Fuj Fuj...
Jestem biedna i proszę mnie żałować ;)

Promyk

2012-01-31T19:47:00.012+01:00

Tyle słońca! Zgodnie z prawem serii, jak tylko zaświeciło jedne, zaraz dołączyły się do niego następne. Równie gorące, równie energetyzujące i radosne.
Nie...Nie skończyłam porządków w pracowni. Posprzątałam zaledwie dwa regały i zachowawczo wysiadł mi kręgosłup. Za to wypełzłam z mojej nory na świat i okazało się nagle, że wcale nie jest taki zły i nikt (wbrew przewidywaniom) na progu mnie nie zagryzł.
Zaczęło się od telefonu.
-...Bo ja dostałam pani numer od pana Mirka...
Olaboga?! Jakiego znowu Mirka?! W życiu nie znałam żadnego Mirka!
-I mówił mi, że jest pani mistrzynią....
Olaboga! Muszę poznać tego faceta!!
-I czy mogłaby pani poprowadzić warsztaty Decoupage z dziećmi w....
No jasne!!
Pan Mirek..Aaaa! Wolontariusz z którym kiedyś, przy okazji prezentacji programu rozmawiałam właśnie o decou...

I poprowadziłam owe zajęcia. I przyjdę znowu...i jeszcze raz...
Dziewczyny są wspaniałe. Takiego entuzjazmu, zapału i twórczej ambicji dawno nie widziałam. Może dałam im trochę swoich wiadomości, ale one dały mi znacznie więcej. Swoje małe słoneczko.

Na razie nie mieliśmy jeszcze zbyt dużo materiałów, ale wspólnymi siłami postaramy się nadrobić braki. Może Wy macie zbędne papiery lub preparaty których na pewno nie będziecie już używać? Fundacja działa na zasadzie wolontaryjnej a o dotacje "u władz" trudno się doprosić...

Rozpluszczam oko

2012-01-17T07:52:00.014+01:00

Wzięło mnie. Mankolija, tumiwisizm okraszony sennością człapie za mną od łóżka do kubka z kawą. Chyba samo to nie przejdzie bo zaobserwowałam tendencję do rozmnażania się owego wirusa i pączkowania nawet na kuchnię, co w moim wypadku jest nader niepokojące.
Niniejszym ogłaszam globalne porządki. W pracowni.
Jak nie utknę gdzieś pod stertą papierów to się odezwę.
Wkrótce.

I wiecie co teraz czytam?
Kto zgadnie?

Samotność - cóż po ludziach, czym śpiewak dla ludzi?

Gdzie człowiek, co z mej pieśni całą myśl wysłucha,

Obejmie okiem wszystkie promienie jej ducha?

Nieszczęsny, kto dla ludzi głos i język trudzi:

Język kłamie głosowi, a głos myślom kłamie;

Myśl z duszy leci bystro, nim się w słowach złamie,

A słowa myśl pochłoną i tak drżą nad myślą,

Jak ziemia nad połkniętą, niewidzialną rzeką.

Z drżenia ziemi czyż ludzie głąb nurtów dociek,

Gdzie pędzi, czy się domyślą? -

Uczucie krąży w duszy, rozpala się, żarzy,

Jak krew po swych głębokich, niewidomych cieśniach;

Ile krwi tylko ludzie widzą w mojej twarzy,

Tyle tylko z mych uczuć dostrzegą w mych pieśniach, (...)

Oko warto było rozpluszczyć choćby dla tego, by nim rzucić na cukiereczka jaki jest do wylosowania na Blogu Margott (po prawej apetyczne zdjęcie)

Rok smoka

2011-12-26T14:35:00.005+01:00

Chociaż trochę po czasie, ale jako "świątecznej nieobecnej" o wybaczenie proszę.
Życzę Wam i Waszym bliskim tego, by Rok Smoka okazał się dla Was rokiem spokojnym, pełnym wiary, nadziei i miłości. Rokiem silnym, bogatym w dobro i niespodziewane szczęścia. Życzę też, by podczas wszelakich gorszych chwil nie zabrakło Wam optymizmu a chmury szybko rozwiewał wiatr pomyślności.

***

...i słodkiego lenistwa przez resztę wolnych dni.....

To będzie dobry rok, pełen optymizmu i niespożytych sił nie tylko do wykorzystania w walce z przeciwnościami losu, ale przede wszystkim do realizacji swoich planów i marzeń.

Zdrada

2011-12-07T18:03:00.006+01:00

(Ja) -W Stanach jakiś facet ożenił się z własną poduszką.
(Młody) -O. Z poduszką to i ja bym się ożenił.
(Ja) -Myślałam, że z komputerem...
(Młody) -Z komputerem to bym ją zdradzał....

W same Mikołajki zapukał do mnie listonosz. Jagódko! Wielką radość mi sprawiłaś tą niespodziewajką! Moje końcówki są nareszcie cieplutkie, serduszko nad kominkiem wisi a paputki Mały zaanektował.
Dziękuję!

I zmykam do pracy. Czemu wszyscy chcą prezent na ostatnią chwilę zamówić? No czemu?

Lowelek

2011-11-22T07:53:00.010+01:00

Oblicza zimy.

Nim w sobotę rano rozpluszczyłam swe senne oko kaprawe, z pokoju Małego dobiegł mnie zirytowany głos progenitury:
-Ale nie lozumiesz, że te loboty są wyste..wysty...wysterylizowane?!
I nie wiem, czy mój szok był większy słysząc takie słowo w ustach Małego, czy to, że pięknie, cudownie, wyraźnie powiedział RRRRR!!
O.o...

Zew Krwi

2011-11-17T07:26:00.009+01:00

Lubię tą serwetkę, ale ilekroć postanawiam ozdobić nią jakiś przedmiot z solennym obiecaniem sobie, że tym razem będzie chłodny i ascetyczny, zawsze ta dziewczynka wydaje mi się taka smutna i samotna. Tym razem też dostała oprawę z kwiatów a twórcą kompozycji jest moja mama, która cały poprzedni tydzień dzielnie przekopywała się przez hałdy "przydasiów" w mojej pracowni.

W Małym odezwała się krew Malewiczów (moje panieńskie). Wieczorem, podczas gdy ja ciężko pracowałam (czytaj - pisałam sesję), w pokoju Małego dziwnie zacichło. Jako, że zawsze jest to zwiastun intensywnej kreacji jego pomysłów, kiedy tylko owa cisza do mnie dotarła, natychmiast dokonałam wizytacji. Oto, co ukazało się moim kaprawym oczętom:

Mały widząc zszokowane spojrzenie swojej rodzicielki ze stoickim spokojem odłożył czarną kredkę i wyjaśnił z godnością:
-Bo ja chciałem być otoczony moimi ulubionymi kształtami.
....
Bez komentarza....
"Czarny kwadrat na białym tle". K. Malewicz

Niciarka

2011-11-15T20:44:00.006+01:00

Zabawa nad wzajemną reakcją paru znanych preparatów. Walka między nimi była pasjonująca a remis widoczny poniżej:

A tak w ogóle to jakoś tak smutno.... :(

Ride on through the night tide on
Ride on through the night tide on

There are visions, there are memories
There are echoes of thundering hooves
There are fires, there is laughter
There's the sound of a thousand doves

In the velvet of the darkness
By the silhouette of silent trees
they are watching waiting
They are witnessing life's mysteries

Cascading stars on the slumbering hills
They are dancing as far as the sea
Riding o'er the land, you can feel its gentle hand
Leading on to its destiny

Take me with you on this journey
Where the boundaries of time are now tossed
In cathedrals of the forest
In the words of the tongues now lost

Find the answers, ask the questions
Find the roots of an ancient tree
Take me dancing, take me singing
I'll ride on till the moon meets the sea

Hanka Mostowiak

2011-11-14T14:48:00.011+01:00

Ja (ślęcząc nad zdjęciami prac próbuję w programie graficznym nadrobić to czego przy robieniu zdjęć poskąpiła mi listopadowa aura)
-**^&*%*%!!! -(tyle mniej więcej mówię, poruszając wątpliwe prowadzenie się herbaciarek)
Młody (jak zawsze czyhający za moimi plecami)
-Ty mama nie narażaj się pudełkom, bo skończysz jak Hanka Mostowiak.

I tak oto, nie oglądając ni jednego odcinka serialu, zostałam wciągnięta w wielką machinę "M-jak coś tam".

Wszystkie moje prace są dostępne w Galerii Pakamera. Zapraszam.

Circus Diabolique

2011-10-31T17:14:00.004+01:00

Jako osoba z gruntu przesiąknięta ZUEM i MHROKIEM (zauważyliście już na pewno jak MHROCZNE treści zawiera mój blog), wyrzeźbiłam tego roku dynię. I nawet wystawiłam ją na ganku. Jejku!

Tak. Krwawy był to obrządek. Dwa razy się w palec zacięłam....

Szeptem do mnie mów.

2011-10-26T11:55:00.012+02:00

Starszy, Mąż, Młodszy, potem Starszy po raz drugi i w końcu ja.
Choram.
Chorowanie to jedna z niewielu rzeczy jakie robię dokładnie i powoli (no, może jeszcze rękodziełkom poświęcam równie dużo atencji). Bakcyle dopadły mnie w najmniej odpowiednim momencie (jakby jakikolwiek moment był odpowiedni...phi), kiedy jeszcze moich podrobów nie odprowadziłam do stanu używalności po "kuracji ketonalem".
Najpierw próbowałam być dzielna i leczyć się hipocrasem tudzież innymi ziółkami, ale skutek był taki, że głos mi odjęło całkowicie. Tak całkowicie, że nie mogłam nawet sama do rejestracji zadzwonić, żeby kartę do lekarza wyjąć.
Teraz tylko zastanawiam się, jak przetrwam 10 zastrzyków (odmówiłam doustnej konsumpcji antybiotyku).
Jako, że z każdej sytuacji należy czerpać coś pozytywnego, więc przynajmniej mam radochę jak ktoś do mnie dzwoni i słysząc mój zduszony szept również odruchowo zaczyna szemrać. Wygląda to jak rozmowa dwóch szpiegów, ewentualnie zbirów umawiających się na akcję.
Poza tym mąż też się cieszy.
Ja (oczywiście szeptem)
-Nie oddałeś mi lnu do farbowania!
Mąż (z ujmującym uśmiechem)
-No...Nakrzycz na mnie, nakrzycz!

A tu trochę dietetycznych słodyczy na chandrę jesienną.

I jeszcze coś, co wczoraj zanuciła mi moja matula do słuchawki :D

Anioły

2011-10-21T11:52:00.008+02:00

Kolejna szkatułka z ręcznie malowanym ornamentem. Tym razem motyw jest kopią reliefu roślinnego zdobiącego dolne, mosiężne okucia tzw. relikwiarza św. Kunegundy (Bamberg, druga połowa X wieku)

-Mamo? Widziałaś Anioła?
Mały w ramach żalu za grzechy pracowicie koloruje kredkami rysunek (katechetkę doprowadził do tiku nerwowego malując na czarno wszystkie anioły w zeszycie).
-Nie kochanie. Nie widziałam.
-A ktoś widział?
-Hm...(teologicznych dyskusji staram się unikać ze względu na moje dość specyficzne poglądy). -Teraz chyba nikt już aniołów nie widzi...
-Ale są przecież obrazki aniołów, więc ktoś musiał je widzieć. Inaczej, skąd by było wiadomo jak wyglądają i że nie są czarne?!
Racja...Tylko czemu nie mogą być czarne?

Dla odwiedzających mojego drugiego bloga:
ZAZDROŚĆ MATKĄ WYNALAZKÓW

Lubię nie lubię...

2011-10-13T07:54:00.008+02:00

Jesień idzie. Szeleści po opadłych liściach nogami obutymi w kalosze . Huczy wiatrem w kominie. Usypia deszczem bębniącym w szyby. Róże jeszcze kwitną w ogrodzie ale już wiedzą, że ich czas przebrzmiał. Nie lubię jesieni za oknem.
Za to lubię jesień przy kominku, z ciepłym kocem, herbatą i muzyką splatającą się jedwabistą mgiełką z aromatem unoszącym się znad kubka. Z piórem i zeszytem...

Lubię moją pracownię w której nawet artystyczny nieład staje się bardziej przytulny.

Lubię mojego kota garnącego się do rozmruczania szarówki. Czasem aż za bardzo garnącego się, tak jak teraz, gdy klawiaturę muszę trzymać na kolanach, bo... (bardziej wrażliwych ostrzegam - te wszystkie rzeczy na biurku są NIEZBĘDNIE i "całyczas" potrzebne)

Wszystkich czekających na kurs spękań zapewniam - już niedługo!

Drakkar

2011-10-06T17:01:00.008+02:00

Tym razem ornament malowany dwoma kolorami- czarnym i szarym jest kopią motywu plecionkowego z kamieni Ardre oraz Tjangvide, Alskog na Gotlandii (VIIIwiek).

TU możecie zobaczyć oryginały niektórych kamieni.

A TU trochę o Gałganku;).

Dary jesieni

2011-09-30T12:34:00.009+02:00

Przycupnęłam sobie jak zając pod miedzą na czas jakiś, ale już się tłumaczę. Otóż całkiem niewinna wizyta u dentysty zakończyła się skierowaniem na chirurgię szczękową bo...
Bo okazało się, że mój ząb ma mnie w nosie. Nie. Nie tak. Okazało się, że to ja miałam w nosie jego. Ściślej mówiąc w zatoce przynosowej i dentysta nawet dotknąć się do hada bał. Za to chirurg jak się już dotknął...to dopiero teraz, pod dwóch tygodniach przestaję czuć się jak znokautowany bokser.
W dodatku przecież nie mogłam sobie darować pojechania na festiwal archeologiczny i dwa dni po zabiegu, naćpana ketonalem po cebulki włosów usiłowałam bełkotliwie pogadywać z Wikingami i Słowianami. (relacja z wyjazdu TUTAJ). Co sobie o mnie myśleli to ich...Nie zastanawiam się nawet stąd te spojrzenia jakie rzucali w kierunku mojego, nieświadomego niczego małżonka. Pogrążona w różowej mgiełce środków przeciwbólowych hasałam radośnie po salach Walhalli....i mało mnie obchodziło, że wyglądałam jak ofiara "za słonej zupy".

Z ostatniej chwili: Rodzice mi podesłali jeszcze jednego linka:D

Ciąg dalszy skrzyneczek. Tym razem na warzywa i owoce wszelakie.

Zapraszam też do przeczytania jak
Wiedunka chleb piekła

Ciąg dalszy wzorów celtyckich

2011-09-14T10:53:00.008+02:00

Kolejne próby z wzornictwem celtyckim.
Tym razem w innej kolorystyce.

A na moim drugim blogu:
O PIERNIKACH I LUCECIE

Celtic

2011-09-13T08:26:00.006+02:00

Jeszcze w zamierzchłych czasach, gdy parałam się wykonywaniem biżuterii fascynowały mnie wzory celtyckie. Teraz postanowiłam przenieść tą ornamentykę na kuferki. Kwiatu tego na internecie mnóstwo. Brać wybierać. Tyle, że mogę oceniać je wyłącznie pod względem estetyki bo na symbolice celtyckiej nie znam się zupełnie.
Nie chcąc wykombinować przez przypadek jakiejś urny na prochy przodków postanowiłam wykorzystać ZNAJOMOŚCI.
Znajomość owa, w postaci najprawdziwszego i bodaj jedynego w Polsce Druida, zna się na owych wzorach niejako zawodowo więc kogoż miała bym wypytać jak nie jego?
Wysłałam mu sporo znalezionych w internecie wzorów i co się okazało? Większość była współczesnymi "wariacjami na temat" a część prezentowała wzornictwo wręcz sprzeczne z symboliką celtycką. Udało się jednak wybrać parę rysunków.

Poniżej pierwsza, nieśmiała próba przeniesienia ich na drewno....

I jeszcze fotograficzna relacja z moich urodzin...
Eklektycznie i radośnie

Wróćmy nad jeziora

2011-09-07T11:55:00.008+02:00

Na pożegnanie lata...

Tym razem do krainy "Dawno, dawno temu" zapraszam na
PODPŁOMYKI

Wszytko żółte

2011-09-05T11:20:00.006+02:00

Kolejne tace a właściwie pojemniki do spiżarni. Zawsze pod koniec lata wyciągam moje wzory "spiżarniane" i skrzyneczki. Robię całą serię z myślą o mojej kanciapie i co roku wszystkie jakimś cudem rozpełzają się po ludziach. I dobrze.

Herbatę trzymam w obleśnym pudełku liptona, warzywa w skrzynce przytachanej z ryneczku i tylko owoce mają ładną miejscówkę - w koszyku jaki dostałam od przyjaciółki.
Szewc bez butów chodzi ;)

Do koloru żółtego pasuje też miód, więc zapraszam po przepis na

Miodownik

Nie tylko ja obchodzę we wrześniu urodziny. Nie ma to jak świętować w dobrym towarzystwie. Iza dodatkowo na imprezę cukierki przyniosła ;)

Serdeczne Candy

2011-09-04T15:02:00.002+02:00

Moja ulubiona Kwiatowa Wróżka właśnie świętuje rok blogowania. Z tej okazji ogłosiła cukiereczki-wianeczki. Mam już sporo rzeczy jakie wyszły spod zdolnych rączek Tulki, ale i tak się oblizuję na owe wianuszki.

A w mojej krainie "Dawno, Dawno temu..." kolejny średniowieczny przepis:

Serowe Placuszki

Wszystko fioletowe

2011-09-01T12:13:00.009+02:00

Zaczynam jak nie przymierzając Wajda (Kieślowski - jak słusznie poprawiła mnie Ewa). Niedługo tryptyk "Trzy kolory" mi wyjdzie.
Dziś fioletowo.

Fioletowe śliwki, by jesieni dodać słodyczy.

Fioletowe winogrona z własnego ogródka.

I fioletowa Buka, bo przecież nie mogło i jej zabraknąć wśród postaci z Muminków.

Bloga rozdzieliłam.
Czemu?
Ten blog w założeniu miał być miejscem prezentowania mojej twórczości plastycznej. Stąd nazwa, oprawa, całokształt. Króciutkie obrazeczki "z życia wzięte" jak najbardziej nie przeszkadzały i były jedynie tłem. Delikatnym smaczkiem. Jednak teraz, gdy całkiem na serio zaczęłam zajmować się czymś co jeden z nobliwych panów nazwał "rycerskim piknikiem z kiełbaską w tle", nadszedł czas na określenie się o czym ten konkretny blog ma być.
Już ktoś kiedyś powiedział, że coś co jest do wszystkiego, jest do niczego, więc kochani... by wilk był syty a owca cała mimo, iż stworzyłam drugiego bloga, to zawsze na tym będę umieszczała informację, czy coś się na owych karteluszkach nowego nie pojawiło. Kogo naprawdę interesuje, nie pożałuje tej sekundy na kliknięcie a kto zagląda tu wyłącznie dla decoupage będzie miał jasny i klarowny świat.
Zapraszam więc Was serdecznie.

Click Me :)

Wszystko niebieskie

2011-08-30T13:51:00.011+02:00

Bardzo niebiesko dziś będzie.
Po pierwsze. Ciąg dalszy kompletu z porcelaną. Na zdjęciu z etui muminkowym, bo tak zostało zamówione;)

Po drugie.
Nareszcie skończyłam przerabiać moją suknię. Utkaną krajką zakryłam maszynowy haft, zlikwidowałam też wiązanie przy dekolcie. W granatowym gieźle zwęziłam rękawy i obciachałam marszczenie przy nadgarstku. Mam nadzieję, że teraz jest lepiej pod względem poprawności historycznej.

Dodatkowo utkałam krajkę na pasek i opaskę do chusty.

Nigdy w życiu nie zajmowałam się szyciem. Wszelkie tego typu robótki były dla mnie niezgłębioną magią. teraz mam ciężko. Uczę się wszystkiego od podstaw i nawet zakupy są najeżone pułapkami niczym grota z filmu o Indianie Jonesie.
Kupić len. 100%, odzieżowy. Niby proste, prawda? Też tak myślałam zanim nie zobaczyłam takiego samego materiału w białostockim sklepie za 50zł/metr...i w sklepie internetowym za 11zł/metr. Co prawda ten pierwszy ma ślicznusią fiszkę Polskiego Lnu a ten drugi jest z Czech, ale ja przecież gadać z nim nie będę...
Kołowrotka dostaję od tego wszystkiego. W dodatku zaczynam się zastanawiać czy nie nudzę Was tymi Cierpieniami Młodego Wertera i czy przypadkiem nie podzielić bloga na dwa o różnej tematyce.

Szukajcie a znajdziecie.

2011-08-26T10:28:00.007+02:00

(mały)-Czego szukasz mamo?
(ja odwracając się od regału z książkami) -Szczęścia.
(mały zdumiony) -No przecież tu jestem!

Mówcie co chcecie, ale nawet taki destrojer jak mój mały potrafi wzruszyć...

A to już Majkowy komplecik dla Poli. Z najserdeczniejszymi życzeniami Polu!

Chyba mam szczęśliwy dom, bo pozytywna aura wylewa się drzwiami i oknami powodując mutacje okolicznej roślinności.
Malinka z mojego krzaczka.

Królewna

2011-08-23T19:40:00.009+02:00

Siedzę sobie na tym pięknym Podlasiu i tak dumam, że za te bory nietknięte toporem, tury, żubry i zające dzikie płaci się brakiem zamków, zameczków i zamczątek wszelakich a co za tym idzie o festynie kiełbaskowym z rycerstwem pomarzyć można. Kiedy bowiem w innych stronach Rzeczypospolitej rycerstwo dumnie pierś prężyło, u nas dzicy ludzie dopiero z drzew schodzili. Dobra. Przesadzam. Ale tylko troszeczkę.
W każdym razie przypomniała mi się taka bajka:

"Za siedmioma górami, za siedmioma lasami, za siedmioma rzekami mieszkała sobie pewna księżniczka .

- &*%&^%$ ! Jak ja wszędzie mam daleko ! -krzyknęła i rzuciła koroną o ziemię .

No bo daleko. Do Liwu prawie dwie godziny, do Lublina jeszcze dalej a o Jurze Krakowsko-Częstochowskiej nie wspomnę przez wzgląd na moje wrażliwe serce. Chyba zbuduję sobie w ogródku własny zameczek, psa nakarmię fasolą to ziać jak smok będzie. Co prawda nie do końca tą stroną co trzeba, ale już Pratchett nam udowodnił, że odrzutowe smoki też istnieją.

Komplet z patynowanym reliefem

Krajka. Kolejna próba, już bardziej udana.

Jagódki

2011-08-21T14:28:00.010+02:00

Nie mogłam sobie odmówić przyjęcia tego zamówienia. Wszak Jagodowy elfik właśnie czekał na Jagódkę. Kasetkę przemalowywałam trzy razy bo nie mogłam utrafić w kolor który pozostając wrzosem byłby jednocześnie słodki a nie przygnębiający. W końcu mi się udało. Nie mam pojęcia jak wygląda to na Waszych monitorach ale oryginał jest ciepły i delikatny. To pierwsza rzecz jaka malowałam farbami Heritage i trzeba przyznać, że jestem bardzo zadowolona.

Nie wspominałam, że byłam na Jarmarku Jagiellońskim w Lublinie. Przyciągnął mnie tam oczywiście turniej rycerski ale przy okazji poznałam tajniki tkania krajek na bardku. Pani Tatiana z Białorusi wykazała się wielką odpornością psychiczną, że mnie w pieruny nie pognała. Tłumaczyła jak pasterz krowie na granicy, pokazywała, poprawiała i nawet za bardzo nie chichotała jak "rozmawiałam" z opornymi niteczkami. Całość dialogu między Mistrzynią a mną oczywiście przebiega po rosyjsku/białorusku z wstawkami polskiego co nadawało całości dodatkowego smaczku.
I tylko mój mąż tak jakoś dziwnie się krztusił....Mina mu jednak zrzedła gdy zaordynowałam wykonanie dla siebie owego bardka. Lubow nie kartoszka. Wyciął mi owo ustrojstwo ze sklejki a ja "dodłutowałam" całość. Potem pół dnia spędziliśmy na wyliczaniu gdzie jaki kolor niteczki przeciągnąć. No który mąż ma do swojej żony tyle cierpliwości?

Mistrzyni przy pracy.

Ogarniam! Ogarniam! Eeee...Nie ogarniam...

A to już moje bardko i pierwsze, nader mizerne próby.

ps. Gdy spytałam męża jak ze mną wytrzymuje to tylko uśmiechnął się tak jakoś melancholijnie, westchnął i rzekł "Grunt że nie hodujesz jednorożców..."
Nie ma to jak pozytywne podejście do życia :D

Pojednanie z igłą.

2011-08-15T13:55:00.008+02:00

Strrrrasznie dawno mnie tu nie było co nie znaczy, że omijałam pracownię szerokim łukiem. Wręcz przeciwnie. Nie tylko decoupagowałam ale wyobraźcie sobie - przeprosiłam się z moim odwiecznym wrogiem i zaczęłam szyć. Może "szyć" to trochę na wyrost powiedziane, bo mam za sobą li i jedynie przeróbkę rękawów sukni ale od czegoś trzeba zacząć.
W międzyczasie opanowałam plecenie sznureczków na lucecie i nauczyłam się tkać krajkę na bardku. Dodatkowo udało mi się nie wytruć rodziny serwując im dania według oryginalnych średniowiecznych receptur. Wszystko opiszę po kolei jak tylko znajdę chwilę czasu.
Na razie zmykam do pracowni korzystając z tego, że dzieci nie ma w domu. No tak...nawet nie mam czasu, żeby być niegrzeczna pod ich nieobecność....

Co za czasy. Starość czy po prostu głowa za ciasna by wszystkie pomysły pomieścić? Że mój mąż jeszcze ze mną nie zwariował, to ja się dziwię.

Dwa kompleciki dla dwóch maluszków.

W dodatku na urodziny planuję ucztę średniowieczną. Szwagier sugeruje by sufit okopcić łuczywami. Goście już szykują noże, w piwniczce dojrzewa hipocras, kowal kuje trójnóg nad ognisko a sąsiedzi łykają relanium.

Ostoja prawdziwa.

2011-07-24T10:55:00.014+02:00

Przy okazji relacji z Grunwaldu nie wspomniałam tym razem o tym, gdzie skłanialiśmy ku poduszkom nasze skołatane główki. Nie było to bynajmniej niedopatrzenie a celowy zamysł, bo miejsce w którym nocowaliśmy zasługuje na dłuższy opis.

Trafiłam tam przez kontakt blogowo/zawodowy. Otóż okazało się, że pani, która swego czasu zamówiła u mnie parę prac, w tym roku otworzyła podwoje swojego gospodarstwa agroturystycznego pod Nidzicą i widząc mój apel o noclegi w pobliżu pól grunwaldzkich pospieszyła z informacją, że ma jeszcze parę wolnych pokoi.
W ubiegłym roku, jak zapewne pamiętacie nocowaliśmy w Nidzickim zamku. Teraz jednak trwa tam remont i skrzypienie drewna, stukot młotków oraz trzask dachówek spadających nie tylko z dachu ale i znienacka zaburzył by naszą delikatną psychikę. Poza tym mieszkając tam byliśmy "uwiązani" godzinami wypasania inwentarza i musieliśmy się stawiać na posiłki co trochę dezorganizowało nam plan dnia.

"Ostoja" prowadzona przez tatę pani Agaty w pełni zasługuje na swoją nazwę. Położona o kilometr od najbliższej zagrody, otoczona lasami stanowi prawdziwy raj dla kogoś, kto po całym dniu grunwaldzkich szaleństw chciałby naładować baterie, odetchnąć i się wyciszyć. Ba! Jezioro przed samym domostwem zaprasza do kąpieli i kiep ten, kto nie skorzysta z dobrodziejstw czystej wody!
Nie mam pojęcia w jaki sposób gospodarze nawiązali współpracę z miejscową fauną, bo wszystkie wymienione na stronie Ostoi zwierzątka stawiły się w komplecie. Nawet dostojny orzeł pokazał się w pełnej krasie (i to z wstawką wokalną).
Rozpieszczano nas tam niczym książątka i muszę wam powiedzieć, że do dziś się zastanawiam czy przypadkiem wody w jeziorze specjalnie nie podgrzewano bo cieplutka była jak marzenie.
Zdecydowanie. Ostoja to kolejne miejsce do którego będziemy wracać i które mogę z czystym sumieniem polecić tym wszystkim, którym kołkiem w przełyku staje szmirowatość hałaśliwych kurortów.

***

Starszy przeczytał moją relację z wyjazdu i skrzywił się okrutnie, bo swojego zdjęcia nie uświadczył. Cóż. Nie miałam pojęcia, że pacholę tak medialną ma duszę, więc teraz niniejszym naprawiam swój błąd.
Oto on (między innymi) w czepku przeze mnie "półstanikiem" ochrzczonym i kapelutku z sośniny.
Zdjęcie podpisała bym inaczej, ale obawiam się, że wtedy nawet mój bardzo spokojny mąż lekko by się zapienił.

Pozdrawiam :)

Grunwald 2011

2011-07-20T15:07:00.062+02:00

Relację miałam rozpocząć zupełnie inaczej, ale myszkując po Internecie natrafiłam na artykuł z Gazety Olsztyńskiej, zaczynający się tak:

„Po ubiegłorocznych gigantycznych problemach na drogach z dojazdem na inscenizację, a potem z wyjazdem z pól grunwaldzkich przygotowujący imprezę obiecali zmiany w organizacji. Udało się. Korki były niewielkie, a dzięki przesunięciu rozpoczęcia bitwy żaden z walczących nie zemdlał na polu bitwy z powodu upałów.”
Siur. Udało się. Gmina dokonała cudu. Hosanna. ;)) A ja głupia myślałam, że korków na drogach nie było dla tego, iż w tym roku nawet w sam dzień Bitwy, widzów zjechało mniej niż w 2010 w przeddzień głównej inscenizacji; że niebo się zlitowało i miast potwornego upału zafundowało nam odrobinę chmurek i całkiem przyjemny wiaterek….
Jedyną zmianą techniczną w układzie ruchu jaką zaobserwowałam, było uniemożliwienie parkowania na poboczach dróg dojazdowych i dodatkowy zjazd z parkingu przy pomniku. No dobrze. Może były i inne, (na przykład portale teleportacyjne) ale biorąc pod uwagę naprawdę niewielką ilość samochodów, nie było mi dane ich doświadczyć. Może szkoda?
Inne zmiany organizacyjne były bardziej namacalne. Chyba coś drgnęło w serduszkach ludków odpowiedzialnych za całokształt a może płacz i zgrzytanie zębów jakie nastąpiły p o ubiegłorocznym pandemonium, nie dały się tak łatwo wyciszyć i ugłaskać? Wszak surmy wszem i wobec trąbią, że rocznica bitwy pod Grunwaldem aspiruje do miana najbardziej znanej w Europie imprezy tego typu. Nie mam pojęcia co trąbiono w językach obcych bom antytalent lingwistyczny ale i rodacy suchej nitki na organizatorach nie pozostawili.
Wynikiem tego szumu na polach grunwaldzkich pojawiło się więcej kranów z wodą. Tadam! Nie słyszę braw i pieśni pochwalnych. Oczekiwaliście czegoś więcej?!
No dobrze…Były dwa telebimy, z czego oba doskonale widoczne. Zmieniono organizację strefy „Azja-okazja”. Stragany miały wyznaczone sektory, ukrócono trochę samowolkę handlarzy a alejki stały się przez to łatwiejsze do przebrnięcia. Tak. Przyznaję się. Sama się w jedną zapuściłam w poszukiwaniu żelków dla jęczącej progenitury i nawet spotkałam…Indian. Okazuje się, że napomykanie o ty, iż to Mongoloidzi pierwsi odkryli Amerykę wcale nie s ą pozbawione sensu. To by ładnie nam tłumaczyło i Indian pod Grunwaldem i ich przebywanie w tym a nie innym sektorze…(na zdjęciach nie uwiecznieni z powodu nadprzyrodzonych kłopotów z aparatem. Z dbałości o samopoczucie czytelników pominę też zdjęcie owego sektora i w zamian zaprezentuję panoramę średniowiecznego jarmarku)

Turniej łuczniczy z zamkiem w tle.

Co prawda dmuchane zamki nadal urozmaicały krajobraz rzewnie wpisując się w tło turnieju rycerskiego, ale przynajmniej wesołe miasteczko umieszczono tak, że karuzele nie kręciły się nad głowami rycerzy (przynajmniej nie te wesołomiasteczkowe). Gigantyczne puszki głównego sponsora traktowałam jako zło konieczne. Wszak jeśli płacił, to wymagał. Co prawda na niektórych zdjęciach zostały uwiecznione w charakterze Konia Trojańskiego ciągniętego przez rycerzy na pole bitwy, ale to już tylko moja chora, nieokiełznana wyobraźnia…

Puszka Trojańska

To tyle tytułem przydługiego wstępu.
Nie mam pojęcia, czemu w tym roku było mniej widzów. No dobrze. Mam. Po pierwsze. Sporo musiało się zrazić tym, co ich spotkało w ubiegłym roku, bo przyznaję, jeśli ktoś nie ma takiego fikołka jak ja, mógł mieć problem z dostrojeniem się do pozytywnych wibracji. Mi osobiście wystarczy że tam jestem i włącza mi się tryb endorfinizacji otoczenia.
Po drugie. Pogoda. Nieprzewidywalna. Deszcz na zmianę ze słońcem, słońce na zmianę z burzą….a pamiętajmy co się działo w ubiegłym roku, gdy w nocy z soboty na niedzielę pola zamieniły się w ring zapasów w błocie?
Po trzecie. Brak kodującego się podprogowo medialnego jazgotu. Część ubiegłorocznych widzów najprawdopodobniej przyjechała „bo wypadało być”. W tym roku zaobserwowałam naprawdę nieliczne panie na szpilkach, w kreacjach rodem ze „Słonecznego patrolu”. Pewnie wolały pojechać na Majorkę czy gdzie tam się jedzie o tej porze…Cześć im za to i chwała.
W każdym razie parkingi były tak puste, że bez problemu dotoczyliśmy się pod sam pomnik zarówno w piątek jak i w sobotę.
Czy to brak tłumów, czy bardziej sprzyjająca aura to spowodowała, w każdym razie atmosfera wzajemnej życzliwości przeciekała przez ostrokoły niczym piwna piana przez wierzch kufla. Może to tylko moja wyobraźnia, ale tym razem odtwórcy z większym pobłażaniem patrzyli na ludzi wykradających im na zdjęciach skrawki życia jakże innego od codzienności. Obozy częściowo otwarto dla zwiedzających i jeśli nawet rycerstwo warkotało zirytowane, to na tyle cicho, że nikt tego nie słyszał. Cześć wam za to i Chwała!

ZZa ostrokołu:

Mniejsza liczba widzów wpłynęła niekorzystnie na przepływ złota z kiesy do kiesy na średniowiecznym targu, ale ja osobiście byłam zachwycona tym, że mogłam porozmawiać z rzemieślnikami bez publiki dyszącej mi w kark na wpół przetrawionym piwem czy kwasem chlebowym. Pogadałam, potargowałam się jak przekupka, kupiłam co chciałam i za ile chciałam, poznałam fantastycznych ludzi, wystraszyłam się pytona i zachwyciłam sokołem…Żyć nie umierać.

Próba generalna inscenizacji, choć w kwestii technicznej faktycznie przypominała to co zobaczyliśmy w sobotę, była personifikacją nut zaczerpniętych z wielowymiarowej nadrzeczywistości bytującej w rozedrganych umysłach braci rycerskiej. Freud miałby tu niemałe pole do popisu a Władzio i Urlyś nogi by pogubili zwiewając od takiego wojska. Żadnej Bogurodzicy ni "Christ ist erstanden" by z siebie nie wydusili, zadawalajc się wywrzaskiwaniem na dwa głosy: „Apage satanas”.

Bitwa. Wiadomo kto wygrał. Inscenizacja była jednak poprowadzona zupełnie inaczej niż w ubiegłym roku. Pomijając pewne znaczące elementy samej treści opisowej, scenariusz też przedstawiał się inaczej. Zrezygnowano z obrazu ukazującego spalenie wiosek na rzecz zaprezentowania szyków bojowych, formacji wojskowych biorących udział w bitwie. To akurat dla prostych zjadaczy chleba (do jakich należę) było wyjątkowo smakowitym kąskiem. Fantastycznie wyglądała też szarża konnicy na oddziały piechoty, choć słyszałam głosy, że piechota akurat w tym momencie miała włos lekko zjeżony.

Przed wymarszem.

Wielki Mistrz prywatnie...

...i w dzień swej klęski...

Po inscenizacji; mimo iż na głównej scenie już coś popiskiwało prezentując nader marne możliwości wokalne; tuż przy obozach rycerskich mogliśmy posłuchać muzyki wpadającej w klimat epoki. Jak widać porywała do tańca nawet wracających z pola bitwy wojów...
(szkoda, że na zdjęciu nie udało mi się uwiecznić tego chrzęstu zbroi).

Wiem, że jest wiele głosów wytykających niedostatki i szmirowatość całej imprezie. Że zbroje nie są kompletne, że "cośtam gdzieśtam" poprzecierane...że to, że tamto...Pewnie dobrze, że są ludzie zwracający uwagę na takie rzeczy bo to powinno mobilizować, kierować całość odtwórstwa w kierunku coraz większej dbałości o szczegóły. Jednak ja, z perspektywy zwykłego widza cieszę się, że taki "Grunwald" wpisał mi się w coroczne plany wakacyjne. Cieszę się, że są ludzie, którzy miast siedzieć przed telewizorem, klikać w ogłupiające gierki lub łamać parkowe ławki realizują swoją pasję.
I tak cichutko tylko szepnę...Czy wojska pod Grunwaldem 1410 roku były wypolerowane na wysoki połysk?

W związku z ograniczonymi możliwościami Blogera, relacje okrasiłam nielicznymi zdjęciami. Więcej znajdziecie w moich albumach:
Grunwald 2011 - piątek
Grunwald 2001 - zza ostrokołu
Grunwald 2011 - sobota

Fajka wodna

2011-06-30T10:57:00.005+02:00

Dobrze jest czasem wywieść z domu swoje zwłoki. Ruszyć zad strzepując z włosów kurz i pajęczyny. Zamknąć pracownię na klucz.
Co prawda eskapadę rozpoczęłam od przestępstwa, bo namówiona przez przyjaciółkę przejechałam BEZ BILETU od Łodzi Widzew do Fabrycznej. Jechałam prawie że z nogą za oknem a oczy mi wychodziły za uszy gdy wypatrywałam konduktora. Dobrze, że trwało to tylko pięć minut bo dłuższy stres mógłby negatywnie odbić się na mojej niewątpliwej urodzie.
Potem było już tylko dalsze pogrążanie się w ZUO i MHROK o barwie absyntu i zapachu dymu fajki wodnej. Sama się zastanawiam jakim cudem dotarłyśmy do Krakowa.
***
Kuferek zroszony łzą serdeczną. Machnęłam się w przepięknym stylu malując inicjały a zważywszy na to, że były w wersji pierwotnej malowane bejcą, to szlifowanie było tak trudne jak usuwanie tatuażu (i równie bolesne). Spróbujcie przerobić literę A na J. Brrr.
Jednak efekt jaki powstał po zdarciu milimetra drewna był wart krwawego potu.

Krakowskie Wianki

2011-06-28T21:08:00.014+02:00

Turniej rycerski na tle Zamku Królewskiego miał w sobie coś z marzeń sennych stenotypistki. Naprawdę trudno o bardziej romantyczną scenerię, choć oczywiście gdyby odbywał się na samym zamkowym dziedzińcu to piała bym z zachwytu jeszcze głośniej. Choć pewnie nie tak głośno jak jeden z rycerzy.
-Mam małego! Mam małego! -krzyczał ów woj okrążając plac turniejowy z dumą, która w połączeniu z owym stwierdzeniem tworzyła nieopisany kontrast. Wprawdzie prowadzący turniej próbował przekonywać skonsternowane białogłowy, że przeca ważna jest technika a nie rozmiar, jednak już do końca rycerskich zmagań patrzyły na owego z nieco mniejszą przychylnością.
Cóż. Nie każda wiedziała, że rycerzowi chodziło o zwycięstwo nad oporną materią i nanizanie na kopię mniejszego z dwóch pierścieni jakie to wojowie mieli zdejmować z rozchwianych słupków.
Prócz wyżej wspomnianej konkurencji mogliśmy zobaczyć szatkowanie kapusty za pomocą miecza, przygotowywanie jajecznicy, walkę z Saracenem i wiele, wiele innych turniejowych konkurencji podszytych nader klimatycznym, choć nie średniowiecznym słownictwem (zwłaszcza, gdy rycerzom coś nie wychodziło)

Mam małego!!

I na plasterki!!

Na pohybel jaju!

Wianków niestety nie doczekałyśmy, bo po pierwsze to mi już nie wypada a po drugie nawiewałyśmy z przyjaciółką aby dalej od koncertu rockowego. Jakoś tak nieklimatyczny był...

...bo wolimy taką muzykę...

Postęp

2011-06-22T08:42:00.006+02:00

Młody zaczął chodzić na ryby. To dało początek filozoficznej dyskusji jaką przeprowadziliśmy ostatnio z moimi rodzicami.
Mama - M
Ojciec - O
Ja.
O. -Robaki mi się kończą...
Ja. -Hyhyhyyy...
O. -No wiesz?! takie białe, na ryby. Zapomniałem kupić.
M. -Dawniej chodziłeś na pole, nakopałeś rosówek i żadnych kupowanych nie potrzebowałeś...
O. -Tak, ale kiedyś to ryyyby były...(rozmarzony głos)
M. -A teraz nie ma ryb a robaki trzeba kupować....
Ja. -I to się nazywa postęp cywilizacyjny.

Dzbanuszek na zsiadłe mleko a nie na robaki. Pomalowany farbą terakotową, potem akrylem i przetarty. Nie pytajcie ile mnie kosztowało wycinanie tych kwiatków, ale musiałam zrobić coś słonecznego i pozytywnego.

I jeszcze wesolutka piosenka na pożegnanie. Jadę do Krakowa na Jarmark Świętojański. Wracam w poniedziałek.

La boheme

2011-06-17T12:07:00.005+02:00

Z tą kasetką miałam tyle samo problemów co radości. Powstała w wyniku zupełnego przypadku, bo jedynie mianem przypadku można nazwać fakt zamiaru posprzątania przeze mnie mojej pracowni. To się nie zdarza tak "po prostu". Bałagan w kanciapie doprowadziłam do rangi sztuki i tak sobie myślę, że zaczął żyć własnym życiem wytwarzając specyficzną aurę zakrzywiającą przestrzeń. Nie jestem pewna czy przypadkiem gdzieś, w jakimś kącie nie powstał inny wymiar z którego od czasu do czasu wyglada a to łuskowata głowa smoka a to palantil z gałką oczną samego Saurona.
Zapewne owym nadprzyrodzonym zjawiskom mogę zawdzięczać odkrycie na półce medium do transferów, bo zabijcie, nie pamiętam, żebym je kiedykolwiek kupowała. Takiego znaku nie należało lekceważyć i niniejszym przedstawiam "La boheme".
Motyw transferowy umieściłam na postarzonym przecierką wieku i dodałam ręcznie malowany napis. Uwaga ze stosowaniem Flugera na transfer - waży się!! Polecam wodny To-Do. Z nim nie było niespodzianek.

I jeszcze w kwestii porządków ;)

Most Einsteina-Rosena

2011-06-15T09:16:00.010+02:00

O moście będzie niżej a teraz coś odrobinę innego od moich klasycznych prac. Jak na mnie prawie ascetyczny, delikatny jak porcelana komplet. Powstał chyba w odpowiedzi na falę upałów. Teraz, kiedy nie jest już tak gorąco znów wróciłam do ciepłego wiktoriańskiego wzornictwa i nurzam się w brązach.

Do dnia wczorajszego pojmowałam czasoprzestrzeń wyłącznie w formie prac ogrodniczych (będziesz kopać od tamtego drzewa do godziny piętnastej). Wczoraj zostałam oświecona.
Niniejszym przedstawiam Wam dowód na istnienie tunelu czasoprzestrzennego. Kto by pomyślał, że to nad czym naukowcy biedzą się tyle czasu znajdowało się o wyciągnięcie ręki...
Otrzymać wiadomość na parę godzin przed tym jak została wysłana. Czyż trzeba innego dowodu na istnienie mostu między wymiarami?
Uprasza się o niezwracanie uwagi na moją "inteligentną inaczej" odpowiedź na pytanie ojca ;).

Nie ogarniam...

2011-06-13T12:26:00.006+02:00

Nie ogarniam mojego kota.
Tak. Wiem, że „nie ogarniam” to bardzo modne wyrażenie, ale akurat do tej sytuacji jak nic mi pasuje. Kiedyś pokuszę się o sfilmowanie całej, powtarzającej się codziennie sceny, ale wczesne godziny w jakich się rozgrywa jak do tej pory skutecznie mnie zniechęcają. Może historyjka w stylu kota Simona?
Najpierw opis sytuacyjny.
Bezpośrednio przy sypialni mam łazienkę, w której moja kota posiada tak zwany zestaw reanimacyjny ratujący kota przed nagłym zejściem śmiertelnym, czyli krótko mówiąc – miseczkę z kocimi chrupkami. Zwierz pazerny nie jest, nie je więcej niż mu potrzeba ale jak to dama, lubi sobie coś na kieł od czasu do czasu wrzucić więc taki stały punkt programu w łazience ma. Zaznaczam, (to ważne!!) że miseczka jest zawsze pełna.
Akcja.
Codziennie (ba, żeby to dziennie –czwarta, piąta rano to pora jak najbardziej upiorna, z dniem nie mająca nic wspólnego) czuję na nosie dotyk kociego nosa i irytujące, łaskotliwe końcówki wąsów. Otwarcie oczu jest kwitowane radosnym „mrauk” i kocim spidem do łazienki. Nic. Leżę usiłując zasnąć, bo może akurat dziś nadejdzie ten cudny dzień, kiedy kota da mi spokój. Akurat…
Następuje spektakl pod tytułem „Ojejku! Ojejku! Jestem głodna! Umieram z głodu!” polegający na mruczeniu, łaszeniu się, maukotaniu, siorbaniu, ugniataniu i dobitym pokazaniu mi, że moja obecność w łazience jest NIEZBĘDNA! No dobra. Zwlekam się z łóżka, kota zachwycona pędzi przede mną do wyżej wspomnianej łazienki, staje nad miseczką i upewniwszy się, że NA PEWNO patrzę…zaczyna jeść….
Po paru sekundach mogę spokojnie wrócić pod kołdrę….

Wiking z różą w zębach

2011-06-07T07:39:00.011+02:00

Jomsborg.
Wycinek innego świata w tak nielubianej przeze mnie Warszawie. Ja proszę Was, jestem dziewucha z prowincji i Stolica kojarzyła mi się dotąd z hałasem, smrodem (nienie...nie tym co z rumiankiem do pary występuje) i bólem głowy. Ostatnio mogłam się przekonać, że nawet w tak znielubianym mieście są pewne kawałeczki świata jaki mi pasuje.
Jomsborg.

Pasja przekuta w namacalny dowód, że można. Można nawet o parenaście metrów od szaroburej rzeczywistości zamknąć odrobinę innego świata.

Ach, bym zapomniała;) Róże. Herbaciane. Zastanawiałam się, czy na granicy kolorów dodać taśmę satynową, ale zostało tak jak jest. Myślę, że nic więcej nie trzeba.

Mru.

2011-06-03T11:34:00.003+02:00

Od trzech dni czekam na burzę. Nie lubię takiego niezdecydowania. Łazi dookoła i burczy, straszy wiatrem, kusi dalekimi rozbłyskami. I nic. A ja ze swoim ciśnieniem 80/60 przewalam się z kąta w kąt jak kot w kocimiętce i nie mam sił na nic. Do wypełznięcia spod kołdry motywują mnie jedynie nad wyraz liczne zamówienia z których jedno wybitnie kocie się trafiło. O proszę. Etui. Prezent urodzinowy dla pewnej przemiłej pani.

I jeszcze dowód, że nie tylko Kewin ma sposoby na włamywaczy:

A to do pośmiania się...żeby nie zasnąć.

Pobudka

2011-06-01T11:29:00.005+02:00

Co prawda ludzie powiadają że "na wsi rankiem pachnie g.wnem i rumiankiem", ale ja bardzo lubię to wczesno-poranne, jeszcze nie zmęczone upałem powietrze. W nocy, ze względu na zmasowane ataki komarów śpię przy zamkniętym oknie, ale tak około 5tej-6stej zawsze je otwieram by nałapać tego szczególnego aromatu...nienie...nie tego opisanego wyżej a krystalicznej woni rosy osiadłej na trawie. Potem w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku wtłaczam się pod kołdrę i śpię dalej.
Dziś jednak, prócz owego powiewu świeżości do sypialni wpadło mi coś jeszcze i obudziło panicznym trzepotem skrzydeł o szybę.
Jaskółka. Musiała zapędzić się za jakąś muchą i teraz ledwie żywa ze strachu tłukła się po pokoju. Udało mi się ją złapać dopiero w łazience. W pierwszej chwili pomyślałam o zrobieniu zdjęcia ale szkoda mi się ptaszka zrobiło. Serduszko biło mu tak szybko, jakby lada chwila miało wyskoczyć. Nie miałam sumienia przedłużać tego strachu nawet o chwilę robienia fotki.
Ale wiecie co? I tak najfajniejsze w tym wszystkim było wypuszczanie z dłoni jaskółki. Kurcze, jak mało trzeba by poczuć się lepiej...

Higiena przede wszystkim

2011-05-31T14:59:00.006+02:00

Osoby dramatu: Przyboczny i ja.
Ja: -Kup mydło w płynie, proszek do prania, płyn do płukania i pomidory...
Przyboczny podnosi wzrok znad gazety. (Z nutką łagodnego zainteresowania) -Będziesz prała pomidory?

Mały powrocik do spękań jednoskładnikowych. Te akurat wykonałam za pomocą preparatu Rayher o którym pisałam już wcześniej. Ma u mnie plusa za doskonałą współpracę

Sezon cudów.

2011-05-20T08:54:00.005+02:00

Miejsce akcji: basen. Osoby dramatu: Miszczunio i ja.

-(miszczunio)Co ty robisz? Jak ty pływasz? Co to za styl rozpaczy?

-(ja) Jakiej rozpaczy…? To piesek!

-Tja…chyba szczeniak w worku. Przestań polerować tą wodę tylko płyń jak trzeba!

-Przecież płynę…

-I to mnie dziwi. Płyniesz wbrew fizyce, logice i budowie molekularnej wody. Cuda jak Chrystus robisz. Albo Mojżesz…Przejście Żydów przez Morze Czerwone….

Lawenda na przypomnienie, że ją lubię...

I tak dopłynę tam gdzie chcę! Dajcie mi tylko trochę czasu....

Sezon na złość

2011-05-19T10:52:00.006+02:00

Najpierw w tytule były truskawki. Czemu zatem złość? Nie mam pojęcia. Najwidoczniej nadchodzi pora, by gdzieś wyjechać. Wyrwać z kopyta pozostawiając za sobą jedynie kurz na drodze, bo od pewnego czasu czuję sie tak, jakby mi ktoś zad do podłogi przybił. Nie pomaga praca w ogrodzie, pływanie. Nie pomagają spacery ani ubicie się przy stercie prasowania.
Pewnie moja rodzicielka powie, że jestem niewdzięczna skatina, bo mając własny dom, mówię o duszeniu się brakiem przestrzeni. Trudno. Takie są fakty.

No dobrze...truskawki też będą...

Aha. I królowa zakwitła.

Prosimy zapoznać się z ulotką informacyjną...

2011-05-11T13:20:00.007+02:00

Deskę z MDFu kupiłam u Ani Jednoskrzydłej, jak tylko zobaczyłam ikonę jaką Anula na takiej samej wyczarowała. Od początku wiedziałam, że powstanie z niej zegar, tylko nie bardzo mogłam zdecydować się na motyw.
Niestety, na zdjęciach nie widać, że tarcza lakerowana błyszczącym To-do o potrójnej grubości, wygląda jakby była przykryta wypukłym szkiełkiem.

***

Przed użyciem zapoznaj się z treścią ulotki dołączonej do opakowania bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu lub zdrowiu.

I weź tu bądź mądry....Czyli co? Mam go wbić w skórę z siłą wodospadu?

Nareszcie!

2011-05-09T11:16:00.005+02:00

Słońce nareszcie, ciepło nareszcie!
Kwitnie migdałowiec i bratki, magnolia zastanawia się czy warto...nawet pokochałam mlecze na trawniku. Wszak to takie miniaturowe słoneczka.
Piję sobie na tarasie kawę z panem Wędrowyczem i cieszę się, że moje dalie i piwonie nie zmarzły.
Czy dalia i piwonia to jest to samo? A georginia? Wiem, że jedno się wykopuje na zimę a drugie zostawia. W ubiegłym roku palcem mi pokazano które wykopać...ale nie wiem czy to były dalie czy....O...i begonie jeszcze są...
Etam....

Pozdrawiam maturzystów;)

2011-05-04T13:22:00.006+02:00

Sięgnęłam do mojego pamiętnika z tamtych czasów, kiedy to sama maturę pisałam (tak tak, wbrew pozorom wtedy JUŻ pisało się maturę i bynajmniej nie używaliśmy do tego rylca i woskowych tabliczek).
Szalony entuzjazm z kartek wyżalnika nie przebijał, ale jakiegoś specjalnego stresu ni plam po łzach nie zauważyłam. Może emocje były mniejsze, bo przed maturą zdawaliśmy egzamin dyplomowy co wydawało nam się o niebo ważniejsze od jakiegoś "głupiego" polskiego czy matmy. Milczeniem pominę moje oceny maturalne, bo o dysortografii i innych bzdetach nikt wtedy nie słyszał a ja wprost uwielbiam odkrywać nowe zasady polskiej pisowni. W każdym razie temat z pisemnej był naprawdę smakowity:

"Bo kto nie był ni razu człowiekiem, temu człowiek nic nie pomoże" -Problematyka egzystencjonalno-moralna poruszona w znanych ci utworach literackich".

Cudo, prawda? I mówię to serio.
Pamiętam za to, że nasi rodziciele chodzili jak w transie a połowa koczowała pod budynkiem szkoły, wypalając kilogramy papierosów tak że z daleka liceum wyglądało jak otoczone mgłą. Zresztą, może to nie papierosy dymiły a nasze mózgi parowały? Któż to wie...Było to tak dawno, że zmian środowiska naturalnego w tym miejscu należałoby się doszukiwać przez ścięcie jakiegoś pobliskiego drzewa i badanie słojów wzrostu rocznego.
No nic. Więcej nie piszę, bo przestawiwszy klawiaturę na podłogę, obsługuję ją palcami u stóp co jest nader niewygodne. Dłońmi zaś trzymam kciuki za tegorocznych, znajomych i nieznajomych maturzystów. Do boju!

Ogłoszenie parafialne:
Pani, która zamówiła u mnie etui z Włóczykijem proszona jest adresik lub jakikolwiek kontakt.

I jeszcze coś dla maturzystów. Na rozgrzewkę:

Zdobycie Tykocina 2011 - relacja ;)

2011-05-02T11:55:00.036+02:00

Dnia 1 maja AD 2011 chmury nisko toczyły swe zasępione czoła, od czasu do czasu łzą serdeczną rosząc sprawiedliwie zarówno wojska atakujących jak i obrońców...i mniej sprawiedliwie gapiów, którym mgłą zachodziły okulary, szkła obiektywów, a białogłowom w bardzo efektowny sposób zmywały makijaż płosząc konnicę i rycerstwo. Ci, którzy ochoczo rozpinali nad sobą parasole tym samym odgradzając siebie od pełnego przeżywania naturalnego klimatu, byli delikatnie acz treściwie strofowani przez tych, którym owe parasole widok na pole bitwy zasłaniały.
Osobiście spotkałam się w owym narzędziem mordu dopiero po spłynięciu wojska do obozu, gdy pełna czci i wiary w niemożliwe, poszukiwałam herbaty lub kawy między skwierczącymi na grillu kiełbaskami tudzież karkówką. Wtedy to pani o aparycji Dody wraziła mi jedną z końcówek parasola w oko. W tym miejscu serdecznie Dodzie dziękuję.
Całokształt imprezy TAK! TAK! i raz jeszcze TAK! Było bosko. Mimo czasem trudnego do zniesienia deszczu i zimna, po rozpoczęciu inscenizacji po prostu przestawało się czuć, że za kołnierz coś pada, że ręce na aparacie grabieją z zimna. Potężna dawka pozytywnych emocji, autentyczny entuzjazm i radość z jaką odtwórcy historyczni szaleli na polu odgrodziła mnie od "wszelkiego złego" zagarniając w inny świat. Myślę, że mogłabym stać po kolana w błocie a nawet bym tego nie zauważyła.
Właśnie dla takich chwil WARTO żyć. Dla chwil, w których czujesz namacalnie, że są ludzie, którym się chce zrobić coś więcej, niż rozpłaszczyć zad przed telewizorem.
Za to nieustająca Wam cześć i chwała!
Samej bitwy opisywać nie będę. Kiepski ze mnie kronikarz, w podręcznikach historii przeczytacie dokładnie. Tu wspomnę tylko tyle:

Pawełek Sapieha kontra wojska Radziwiłłów.

Tu udało mi się uwiecznić strzelającą armatę. Armaty i muszkiety strzelały często...i głośno. Wynikiem tego przy niemal każdym strzale podskakiwałam jak zając i tylko parę zdjęć owych kanonad wyszło mi dobrze. To co leci przed chmurą dymu to strzępki prasy codziennej. Prawdę mówiąc to najlepsze zastosowanie dla niektórych gazet...

Tu uwieczniłam wysiłki saperów, którzy też dodali swoje parę groszy wprowadzając krety w stan przedzawałowy.

I na plasterki!!

Tatarzy. Znajomi z Jurowiec i Grunwaldu :D

Po bitwie.

I scena która najbardziej mnie rozczuliła.

Grunwald 2011 - noclegi

2011-04-26T12:07:00.005+02:00

Wpis jak najbardziej komercyjny. Tytuł też. Po prostu chodzi mi o to, by łatwo "wygooglował" się w wyszukiwarce. ;)
W tym roku uparłam się być od samego początku do końca, więc 12-17 lipca, choć nie wykluczone, że uda mi się dotrzeć już na turniej rycerski do Nidzickiego zamku (10 lipiec).

W związku z tym mam do Was i prośbę i zaproszenie.

Prośba:
Jeśli ktoś z Was ma godny polecenia kontakt na kwatery prywatne lub pole namiotowe w bezpośrednim sąsiedztwie pól grunwaldzkich to prosiła bym o wiadomość. Poprzednio nocowaliśmy w Nidzickim zamku i choć było wspaniale i niezwykle klimatycznie, to masę czasu traciliśmy na dojazd i ominęło mnie większość atrakcji na które się skrycie oblizywałam.
Nie będę tu opisywała ubiegłorocznych wrażeń. Jak ktoś chce, to niech przeczyta mój wpis z lipca 2010. ;) Mam cichą nadzieję, że w tym roku będzie spokojniej.

Grunwald 2010

Zaproszenie:

Może ktoś jeszcze wybiera się na te zacne widowisko? Co powiecie na spotkanie?

Wesołych Świąt!

2011-04-22T20:08:00.008+02:00

Życzę Wam kochani, byście te Święta spędzili dokładnie tak jak zaplanowaliście, jak lubicie.
By sprawiły Wam jak najwięcej radości a wszystko czego się dotkniecie
zmieniało się w dobro i radość.

A teraz coś dla mnie, na poprawienie humoru.

Koń jaki jest, każdy widzi.

2011-04-17T17:30:00.008+02:00

I pisanka też. Nie mam pojęcia, czy uda mi się jeszcze w tym roku urodzić coś w tej materii, co różniło by się od tych już zniesionych. Bóle porodowe są coraz mniej przyjemne a efekty przestają mnie zadawalać. W związku z tym samodestrukcyjnym nastrojem pękłam parę wydmuszek i wyniosłam się do ogrodu przycinać róże.
W ramach niezrozumiałego "pałeru" posadziłam bratki, odchwasciłam skalniak, irysy, i własne nogi (już w łazience a nie w ogrodzie, bo tknięta miłością bliźniego postanowiłam zaoszczędzić sąsiadom uroków obserwowania depilacji).
Aha. Na skalniaku, pod niewiarygodnym gąszczem zielska odkryłam kwitnące irysy[krokusy!! -patrz komentarze]. Biorąc pod uwagę warunki w jakich bytowały mogę z całą pewnością stwierdzić, że zajadłość mają po mnie.
Howg.

I do wiadomości filologów maści angielskiej:
Po głębszej analizie stwierdzam, że jednak to bardzo pozytywna piosenka. Tylko trzeba ją z właściwej strony "ugryźć".

Jaką pieśń śpiewały syreny?

2011-04-14T08:39:00.011+02:00

Myślę, że każdy żeglarz słyszał swoją własną, bo nie ma dwóch identycznych osobowiści i zachwyca nas coś innego. Mamy w sobie metafizyczną strunę która zadrży w odpowiedzi tylko na jeden określony ton i wtedy pieśń, piosenka, melodia, czasem parę dźwięków tak zapada w duszę, że pójdziemy za tą pieśnią na koniec świata...albo i dalej.
Taki koncert nieskończoności...

A teraz bardziej przyziemnie, tzn. przyjajecznie. Białe yayo wyrysowane przez mać, wywiercone przeze mnie.

To moja syrenia pieśń. Kto mi ją zagra?
Kocham tę pasję z jaką palce uderzają w klawisze. Radość, euforia...

A was czym wabią syreny?

Pochód Pierwszojajkowy

2011-04-08T09:30:00.008+02:00

Mały pochyla się nad jakimś wyjątkowo skomplikowanym labiryntem w jednej z gazet.
-Droga numer jeden się nie zgadza...Droga numer dwa się nie zgadza...droga numer trzy się nie zgadza...droga numer cztery się nie zgadza...droga numer....yyyyy... większy... też się nie zgadza...

Przypomniało mi się liczenie Detrytusa:

"trolle tradycyjnie liczą tak: jeden, dwa, trzy...dużo. Ludzie uznają to za dowód, że nie potrafią sobie przyswoić większych liczb. Nie rozumieją, że "dużo" tez może być liczbą. jak w ciągu: jeden, dwa, trzy, dużo, dużo-jeden, dużo dwa, dużo-trzy, dużo-dużo, dużo-dużo-jeden, dużo-dużo-dwa, dużo-dużo-trzy, dużo-dużo-dużo, dużo-dużo-dużo-jeden, dużo-dużo-dużo-dwa, dużo-dużo-dużo-trzy, MNÓSTWO."

A to już tytułowy pierwszo-jajkowy pochód. Docelowo weźmie w nim udział 20 pisanek...(jak mnie wcześniej szlag nie trafi)

Lubię jabłka.

2011-04-06T10:08:00.005+02:00

Po parku przechadzają się dwaj funkcjonariusze policji. Wkurzeni, bo nikogo jeszcze dziś nie złapali, nie stłukli. Ale naraz patrzą - facet wcina jabłko. Jeden mówi do drugiego:
- Ty, zobacz, je jabłko, zaraz wyrzuci ogryzek, a my go cap!
Więc gorliwi funkcjonariusze zbliżyli się do gościa, obracającego w dłoniach ogryzek.
- Co obywatel chciał zrobić z ogryzkiem?
- Jak to co? Chciałem go zjeść.
- ?
- No, tak. Nie wiecie, że kto je ogryzki ten mądrzeje?
- ??
- Niech obywatel udowodni!
- Ja wam mogę ten ogryzek tanio odsprzedać, a sami się przekonacie! Powiedzmy 2 złote.
- Ale na pewno zmądrzejemy?
- 100
- Dobra.
Złożyli się po złotówce i uradowani rzucili się na ogryzek. Po chwili jeden z wąskobarkowców skrobie się w głowę i mówi:
- Ej, za 2 złote to my mogli mieć ogryzków z kilograma jabłek!
- No widzicie - już działa!

Przygoda ze świecą.

2011-04-01T17:55:00.014+02:00

Spokojnie. To nie jest blog od lat 18.
Swego czasu nabyłam bardzo fajne zapachowe świece. Czasem coś mi odbija i lubię sobie fundnąć luksusową terapię kojącą zmysły. Kieliszek wina, kąpiel z dodatkiem piany albo oleum jakiegoś i świece. Nad głową, przez okienko połaciowe migają gwiazdki. Szał ciał i uprzęży. Otóż nie zawsze.
Historia mrożąca krew w żyłach - bynajmniej nie primaaprilisowa.
Naszło mnie wczoraj na ową aromaterapię. No i sobie jedną świeczkę zapaliłam, wlazłam do wanny i rilaks uskuteczniam. Światełko wyłączone, płomyczek entuzjastycznie pełga...
Nagle...Pssssss....Następuje odgłos, jakby ktoś gasił świecę mokrymi palcami. Pyk.Płomień zgasł. Dodam, że faktycznie, zgasł tak, jak gaszony wilgotnymi opuszkami palców. Bez dymu. Psssyk i już. Siedzę w tej wannie po ciemku, oczy wytrzeszczam i tak jakoś mi nieklawo. No ale przecież nie wyskoczę i gołym zadkiem do sąsiadów po pomoc nie polecę (raz że zimno, dwa, że sąsiedzi do przystojnych nie należą).
Po jakiejś minucie (która wydawała mi się trwać mniej więcej ze dwa stulecia), jak nic mnie nie zaczęło dusić, tudzież nie czułam lodowatych palców na ramieniu, zaczęłam myśleć. I wymyśliłam. Serio.
Zawsze wiedziałam, że mózg w stresie lepiej działa. Po prostu dzień wcześniej gasiłam świeczki chlapnięciem wody. Najwidoczniej krople wilgoci otorbiły się gorącym woskiem i całość zastygła. Teraz, gdy wosk się rozgrzał, kropla wody wypłynęła i zgasiła knot. Eureka!

Pierwsza z serii pisanek "biżuteryjnych". Kolejne znoszę w bólach.

I jeszcze coś co od wczoraj za mną chodzi....

Przynieś mi wszystkie me strzały
Przynieś również mój łuk
Obawiam się, że możemy ich potrzebować
Nim minie noc.
Dawniej świat pełen nadziei
Ten świat nie jest tym,który znaliśmy
Ostatnie światło jakie tu świeci
Jest między mną a tobą
Pozostawieni sami sobie
W świecie z kamienia
Nie jesteśmy sami
Kiedyś wierzyłam w anioły
Były wszędzie gdzie spojrzałam
Łagodna dłoń prowadziła mnie
By dać więcej niż wzięłam
Lecz umierałam po tysiąc razy
Patrząc jak te anioły upadają
Ich samotne oczy wciąż mnie nawiedzają
Pomścimy je wszystkie
Przynieś mi miodu i przynieś piwa
By pomogły nam przetrwać ponownie tę walkę
Dobry los będzie nas opromieniał
Razem wygramy
I nigdy nie złamią naszego ducha
Nigdy nie wycofamy się i nie uciekniemy
I powstaniemy,wciąż silniejsi
Gdy staniemy zjednoczeni.
Więc przynieś mi wszystkie moje strzały
Przynieś również mój łuk
Obawiam się, że będą nam potrzebne
Nim noc dobiegnie końca.

(tłumaczenie - Sedzio)

Wiosna w Dolinie Muminków

2011-03-30T10:56:00.010+02:00

Dzień rozpoczęłam od malowania kolejnego etui na okulary z serii muminkowej. Robota fajna ale cokolwiek upierdliwa- szczególnie, gdy maluje się po raz tysięczny pierwszy podskakującego Muminka. Tym razem jednak spod mojego ulubionego pędzelka nr. 0 wyłaniała się Migotka i w związku z tym taka refleksja mnie naszła.
Zdobione etui na okulary zamawiają najczęściej panie i co dziwne, Migotkę maluję dopiero drugi raz. Najbardziej lubiany jest Muminek i mała Mi. Czyżby kobiety nie identyfikowały się ze słodkim blondaskiem? Możliwe, ja akurat najbardziej lubię Włóczykija natomiast do piany doprowadza mnie Mamusia Muminka.
A Wy? Kim byście chcieli być?

Po przewleczeniu tej wstążeczki jestem pewna, że była bym doskonałym ginekologiem;/

– Uwielbiam kamienie półszlachetne! Czy one są twoją własnością? -spytał Ryjek
– Tylko wtedy kiedy na nie patrzę. Staram się zachować je w pamięci, dzięki temu unikam noszenia bagaży. -odpowiedział Włóczykij
– Świetnie! Włóczykije lubią patrzeć, a Ryjki lubią mieć!

Ciąg dalszy o termometrach...

2011-03-28T07:32:00.005+02:00

Chciałam poczuć się jak burżuj i kupić sobie ten fajny eutanazyjny termometr. Jakież było moje zdziwienie, gdy pani w aptece poinformowała mnie, że takie do czoła są tylko dla niemowląt i dorosłym nie mierzy się temperatury takim ustrojstwem, bo dla dorosłych to są „takie ło”, i pokazała mi coś w kolorze wściekłego oranżu z podejrzliwie miękką, gnąca się końcówką. Nie wiem gdzie się tym temperaturę mierzy…ale pod pachą miałam 35….Nigdy nie myślałam, że ze mnie taka zimna baba.
Dalszych prób określenia ciepłoty ciała zaprzestałam i popadłam w melancholię. Najwidoczniej bowiem weszłam w etap zdziecinnienia starczego i kierujący na operację położyli mnie na oddziale pediatrycznym (biorąc pod uwagę wyjaśnienia pani magister)…No bo skoro termometr do czoła działał prawidłowo…Hm. Zawsze wiedziałam, że wyglądam młodo. Teraz przynajmniej zostało to potwierdzone naukowo, (szczególnie partie czołowe)…

ps. Może ktoś obeznany z tematem mógłby mi powiedzieć, jaki termometr doczolasty jest najlepszy? Bo na allegro tego kwiatu jest od metra a ja się nie znam.

Cholesterol

2011-03-23T12:25:00.016+01:00

To, że swego czasu znalazłam rolkę papieru toaletowego w lodówce stało się już historią, za to dziś natknełam się na moją szczoteczkę do zębów leżącą na bidecie. Tak. Przypomniałam sobie, że łaziłam po łazience szorujac zęby jak zadzwonił telefon. Położyłam szczotę tam gdzie akurat przystopowałam (jak wiadomo bez łażenia nie da się zębów myć, może działa tu jakieś tajemne połączenie mięśni nóg i rąk?!). No nie ważne. Tylko taka mała refleksja. Jeśli ktoś wszedłszy do łazienki, zobaczyłby szczoteczkę do zębów na bidecie...to nieźle by musiał pogłówkować, do czego owo ustrojstwo użyte zostało....
Skleroza rzecz straszna. Ponoć chory-sterol ją powoduje a ten drań w yaycach siedzi. Ciekawe czy przechodzi osmotycznie podczas robienia pisanek? Innego wytłumaczenie nie mam. No dobrze, mam. Ale na dietę jakoś mi się nie chce przechodzić.

Ale czy warto przechodzić na dietę? Nie sądzę...

Utylizator

2011-03-21T11:09:00.007+01:00

Kto miał nieszczęście być ostatnio w szpitalu, a szczęście w nieszczęściu był to szpital dobrze i nowocześnie wyposażony, najprawdopodobniej miał temperaturę mierzoną takim ustrojstwem przykładanym do czoła.
Procedura wygląda mniej więcej tak: Wpada seksowna pielęgniareczka na salę, leci wzdłóż łóżek i każdemu pacjenotowi przykłada do czoła termometr wyglądający jak pistolat laserowy rodem z filmów s-f. Pika toto groźnie, raz mocniej raz słabiej...
-Bo to faktycznie pistolet. -skwitował Młody. -Jak ktoś ma powyżej 40 stopni, to automatycznie oddaje strzał eutanazyjny, bo nie opłaca się leczyć....

Myślałam, że to ja mam skłonność do czarnego humoru...

Typy mężczyzn

2011-03-18T07:47:00.011+01:00

godnie z obietnicą. Od komentarza się powstrzymam :P

Skurczybyk

Skrywane marzenie każdej kobiety. Skurczybyk nie odpisuje na smsy. Albo odpisuje bo pięciu godzinach, gdy zaczynasz sypiać z telefonem pod poduszką. Albo słodzi i słodzi, a potem pisać przestaje. Typowa strategia. Uwielbia system: 3 kroki do przodu, 2 do tyłu. Zadzwoni do Ciebie, wyśle wiadomość, a potem zamilknie na 3 kolejne dni, powodując u Ciebie przyspieszone bicie serca przy każdym dźwięku telefonu. Uwielbia prowokować. Będzie na twoich oczach podrywał inne, bacznie patrząc na efekty na twojej twarzy. A zaraz potem podejdzie i powie najpiękniejszy komplement, jaki w życiu usłyszałaś. Nie przynosi kwiatów. Chyba, że się zakocha. A to, w przypadku skurczybyka, należy do rzadkości.

Erotoman gawędziarz, czyli typ bezczelny

Spotkacie się gdzieś, pewnie nie zwróci twojej uwagi, bo to typ niepozorny, lecz nie- niepokorny. A potem zaatakuje. Znienacka. Jego ulubiony środek to gadu-gadu. Więc Ci na wstępie powie, gdzie się spotkaliście, i że zachwycił go Twój uśmiech. Tobie wyda się to urocze. Zaczniecie rozmawiać. I się zacznie.
Erotoman-gawędziarz, czyli typ bezczelny przejdzie do ofensywy. Wypyta Cię o wszelkie szczegóły, począwszy od wielkości miseczki, na przepisie na pizzę skończywszy. Pewnie opowie ci tez o swoich zainteresowaniach (zwykle jest to fotografia), prześle linki do zdjęć koleżanek, które pozowały mu do aktów („Ta ma fajne cycki, nie?”), a potem jak gdyby nigdy nic zaproponuje spotkanie. Odmówisz. I myślisz, że to koniec.
Bład. Erotoman i gawędziarz to nie tylko typ bezczelny, ale i wytrwały. Ostatecznym lekarstwem jest zwykle zablokowanie na gadu-gadu.

Maskotka drużyny, czyli typ poczciwy

Uwielbiasz go ty i wszystkie twoje koleżanki. Głaszczecie go po główce, mówicie, że jest słodki, kochany, taki do przytulania, kuci-kuci... Zwierzasz mu się ze swoich problemów. Pomaga Ci wybierać bieliznę w sklepie. Pociesza, gdy masz problemy sercowe. Wie o Tobie więcej niż najlepsza kumpela. Nie wstydziłabyś się poprosić, żeby kupił Ci podpaski. Czasem łapiesz się na tym, że masz ochotę uszczypnąć go w policzek mówiąc przy tym: „Pyyyyyyyyyyyyyyysiu”. Jest uroczy, kochany... trochę jak pluszowa maskotka. Ale jak mawia moja przyjaciółka, seks z pluszową maskotką to nie najlepszy pomysł.

Johnny Bravo, czyli typ narcystyczny

Kocha imprezy, kocha podrywać, ale najbardziej kocha siebie. Potrafi spędzić godziny, gapiąc się w lustro i obserwując boskie dzieło stworzenia. Lubi zakupy, wizyty u fryzjera, modne dodatki (patrz: okulary na pół twarzy, lekka opalenizna, w lecie japonki, szorty a la kalifornijski surfer). Jego orientacja seksualna często budzi wątpliwości. „Czy on czasem nie...?” – szepczą coraz głośniej twoje koleżanki. Otóż nie. Ten typ tak ma. Lubi siebie. Lubi dobrze wyglądać. Lubi zwracać uwagę. Lubi, gdy ludzie się na niego patrzą (bez względu na płeć). Tylko jego stać na komplemet „Jesteś ładna i dobrze wylansowana!”. Związek z Johnym Bravo, czyli typem narcystycznym, jest związkiem cokolwiek niebezpiecznym. Wystarczy przypomnieć sobie scenkę z kreskówki. Johny: jestem przystojny, miły, inteligentny, błyskotliwy... ale dosc o mnie... porozmawiajmy o tobie... A więc... jak Ci się podobam?

Bufon, czyli przerost formy nad treścią

W przypadku bufona problem jest prosty – występuje kolosalna różnica między tym jak on ocenia samego siebie (przystojny, inteligentny, miły, uprzejmy, interesujący), a tym jak oceniają go inni – ( przeciętny, przeciętny, bezczelny, bezczelny, nudny). Uwielbia być w centrum zainteresowania. Uwielbia błyszczeć. Tylko jakoś blasku brak. Jest zaciekły i uwielbia mieć rację. W dyskusji często nie potrafi się pohamować i wygaduje totalne bzdury. Uwielbia czuć się macho. Kiepsko mu to wychodzi, bo a) żyjemy w kraju, gdzie temperatura spada poniżej 0, co oznacza, że prawdziwych macho to tu nie ma b) brak mu warunków (uroda, urok osobisty, zdecydowanie).

Mały Książę, czyli typ krnąbrny

Zachwyca Cię urokiem małego chłopca i tym błyskiem w oku. Lubi chadzać własnymi ścieżkami. Zwykle pochłania go całkowicie jego pasja. Jest uzdolniony w niemalże każdej dziedzinie – zna cztery języki obce, świetnie gra w kosza, a w dzieciństwie oczywiście grał na pianienie. Mały Książe, czyli typ krnąbrny niewiele mówi o sobie - lubi roztaczać wokół siebie aurę tajemniczości. Bywa złośliwy, ale zawsze trafia w sedno. Potrafi polecić dobry film, zniechęcić do dobrej książki, wie, kim jest Obama i Kim Ki Duk. Nie cierpi wszelkich przejawów ataku na jego niezależność. I kiedy już wpadniesz w zachwyt – uważaj, bo Mały Książe ideałem nie jest. Kolekcjonuje przygody. Tak jak mali chłopcy resoraki.

Nudziarz, czyli typ niepozorny (lub politechniczny)

Zaczyna się podobnie jak w przypadku erotomana-gawędziarza. Nie zwróciłaś uwagi na niego, ale on zauważył Ciebie. Bo jesteś śliczna, błyskotliwa, zabawna. Spotykacie się. I masz ochotę krzyknąć „Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!”. Bo masz przed sobą okaz typu politechnicznego (wybaczcie wszyscy przystojni, inteligentni, błyskotliwi, dobrze ubrani informatycy, których miałam okazję poznać). Włosy długie, tłuste, polar, koszula-flanelka a la amerykański kowboj, „kapitan-wąs”, przykrótkie spodnie typu marchewy (zwężane nogawki modne w latach ’80), brudne buty (najczęściej glany). Uśmiecha się nieśmiało. Nie wie, co powiedzieć. On nie bierze Cię na litość, on po prostu taki jest. Bądź pewna, że gdy pójdzie Ci twardy dysk, przyjedzie do Ciebie z drugiego końca miasta. Naprawi co trzeba, wypije herbatę i wróci do domu. To też typ wierny. Potrzebny mu tylko stylista i mała terapia samooceny.

Swojak, czyli typ zabawny

Ma wielu kumpli i tyle samo przyjaciółek. Wszędzie go pełno. Znak rozpoznawczy: szeroki uśmiech. Nie pamiętasz, żeby swojak opowiedział dowcip, który cię nie rozbawił. Nie potrafisz przypomnieć sobie sytuacji, kiedy byłaś przy nim smutna dłużej niż 5 minut. Ma doskonałe wyczucie empatii – potrafi rozpoznać, kiedy jest Ci źle, kiedy masz depresję, kiedy coś jest nie tak. I zawsze możesz na niego liczyć.
Kobiety nie potrafią rozpoznać swojaków. Zwykle, zaślepione, zaliczają ich do innej kategorii.
(znalezione w necie)

Może powinnam do tego posta dodać zdjęcia pisanek. Takie bliżej "męskości" by były, ale niech panom wystarczy świadomość, że właśnie jestem w trakcie wiercenia w wydmuszkach wiertarą, oklejania kwiatuszkami i przewlekania przez nie wstążeczek. *W tle słychać szatański śmiech szalonego naukowca*

I na pocieszenie pioseneczka:

Typy kobiet

2011-03-17T09:33:00.007+01:00

Znalazłam w internecie taką oto klasyfikację kobiet. I zastanawiam się, gdzie tu siebie wcisnąć.

TYP I - PANI SPOKO: "Bilety na walkę bokserską?! Naprawdę?! Och, kochanie... nie trzeba było..."
ZNANA TAKŻE JAKO: Szczęście, Nieoceniona, Kumpel, Mój Typ Babki, Przyjaciółka
ZALETY: miła, zgodna i pogodna
WADY: kiedyś może zmądrzeć...

TYP II - STARA KŁAPACZKA: "Ty nic nie warty leniu! Jesteś zupełnie do niczego! Przez Ciebie zmarnowałam najlepsze lata mojego życia!!!"
ZNANA TAKŻE JAKO: Diabeł Baba, Pani Przykra, Zrzęda, Moja Stara, Cerber
ZALETY: przynajmniej zwraca na Ciebie uwagę
WADY: skrzeczy gorzej niż te drzwi co to miałeś w zeszłym tygodniu naoliwić...

TYP III - WIECZNIE CHORA: "Och, moja głowa. Moja głowa. Moje stopy. Moje plecy. Mój cellulitis..."
ZNANA TAKŻE JAKO: Mięczak, Pani Obolała, Płaksa
ZALETY: jest przewidywalna...
WADY: ...niestety

TYP IV - PANI SZEF: "Stój prosto! Załóż inny krawat! Obetnij te kudły! Zarób wreszcie trochę grosza! No nie gap się tak na mnie!"
ZNANA TAKŻE JAKO: Sierżant, Pani Wiem-Wszystko, Kula u Nogi, Tak Jest Mamo
ZALETY: często ma rację...
WADY: ...no i co z tego?

TYP V - WIECZNIE NIEZADOWOLONA: "No nie wiem... Chyba zmienię pracę, samochód, kolor włosów, dom..."
ZNANA TAKŻE JAKO: Pani Lubię Narzekać, No Nie Wiem, Ojejkujejkujejku
ZALETY: łatwo można zachwiać jej pewność siebie...
WADY: jeszcze łatwiej zrobi to ona Tobie...

TYP VI - KOBIETA BEZ ZAHAMOWAŃ: "HEJ! Mam super pomysł! Upijmy się i kochajmy się na trawniku przed domem! Już kiedyś to robiłam i było super!"
ZNANA TAKŻE JAKO: Pani Szybka, Dajka, Dobre Chwile
ZALETY: większy ubaw niż picie samemu!
WADY: nie można na niej polegać - często zjeżdża z klifów samochodem, jeśli wcześniej coś piła

TYP VII - SAMA POWAGA: "Nie widzę nic zabawnego w tych obrazkach? One na pewno mają rozśmieszać?!"
ZNANA TAKŻE JAKO: Pani Zero Ubawu, Zimna Ryba, Góra Lodowa
ZALETY: przyjaciele będą Ci współczuć
WADY: nie będziesz miał żadnych przyjaciół...

TYP VIII - KOBIETA Z MARSA: "Mam nadzieję, że po mojej prezentacji tanecznej zrozumiesz co mi w naszym związku nie odpowiada."
ZNANA TAKŻE JAKO: Nawiedzona, Świrnięta, Wariatka, Uzdolniona Artystycznie
ZALETY: da ci rozrywkę jakiej nigdzie nie zaznasz...
WADY: będzie czytać swoją poezję na głos...

TYP IX - IDEAŁ: "Jest mi z Tobą dobrze i akceptuję Cię takim jakim jesteś, mój Ty przystojny geniuszu. Myślę, że powinniśmy się kochać. TU I TERAZ!"
ZNANA TAKŻE JAKO: Ta Jedyna, Bogini, Boska, Cudowna
ZALETY: zabawna, inteligentna, wierna
WADY: nigdy jej nie spotkasz....

Na wszelki wypadek chowam się do wiosennego koszyczka....:)

A może jestem Kura Domestica?
ps. Kochani. Zaprawdę powiadam Wam. Nie pamiętam na którym blogu znalazłam inspirację do upieczenie tych serduszek. Przypomnieć się proszę, to podlinkuję.

Nie lubię wampirów

2011-03-14T08:08:00.006+01:00

Są gorsze od tych z horrorów, przebijają swą grozą nawet świecącego Edusia ze Zmierzchu. Dlaczego? Bo ten gatunek istnieje naprawdę. Ba. Niemal każdy z nas w pewnym etapie swojego życia spotyka je na swojej drodze i nieświadomie staje się ich ofiarą. (tu następuje wstawka muzyki pełnej grozy…aż ciarki przechodzą, no nie?).
Pół biedy, jeśli takiego osobnika potrafimy szybko zidentyfikować i mamy w sobie na tyle silnej woli, by go odseparować od siebie. Gorzej, jeśli jesteśmy generalnie pozytywnie nastawieni do świata i chcielibyśmy przejść przez życie w miarę bezwonnie i nie krzywdząc nikogo. A już zupełnie mamy przerąbane, jeśli jesteśmy kimś, kto w dodatku lubi pomagać.
To już tylko egzorcysta pomoże…
Wpija się w nas taki stwór i wysysa…Niby bezboleśnie a jednak…
Wampir emocjonalny.
Znacie to uczucie, kiedy nie macie ochoty otworzyć drzwi widząc przed furtką znajomą postać? Otwieracie w końcu, bo przecież nie można lekceważyć znajomych. Wizyta trwa…trwa…i trwa…a pod koniec zostaje Wam już tylko siły, by walnąć się na łóżko i spać. Kołowrotek w głowie, sieczka z myśli, kora mózgowa wyprostowana jakby walec drogowy po niej przejechał…
Wampir emocjonalny.
Perfekcjonista w zrzucaniu na kogoś własnych problemów, żywiący się naszym współczuciem i chęcią niesienia pomocy. Kiedy ludzie doprowadzają do szału samych siebie, to mamy do czynienia z neurozami i psychozami; kiedy zaś doprowadzają do szału innych, chodzi o wampiryzm emocjonalny.
Takie osoby oczekują od wszystkich poświęcenia im całkowitej i wyłącznej uwagi. Oczekują doskonałej miłości, która nigdy nie żąda niczego w zamian. Chcą życia wypełnionego radością i emocjami. Chcą także mieć kogoś, kto zajmowałby się wszystkim, co jest trudne albo nudne. Wampiry wyglądają jak dorośli ludzie, ale w środku nadal są malymi dziećmi.
Podobnie jak filmowe wampiry kulą się na widok krzyża, czosnku albo święconej wody, tak wampiry emocjonalne ogromnie się boją powszechnych „dorosłych” zachowań i stanów, w tym nudy, niepewności, odpowiedzialności oraz konieczności dawania, a nie tylko i wyłącznie brania.
Z książki: A.J. Bernstein „Emocjonalne wampiry”

Dylematy wiosenne.

2011-03-09T14:55:00.009+01:00

No może nie tyle z wiosną, co z tabliczką wiosenną...
Może jak się solidnie strzelę w czoło tym wypocinem, to coś wymyślę, bo przyznam, w kropce jestem. Niemoc tffurcza mnie ogarnęła. Muza wzruszyła skrzydłami i poszła malować paznokcie na kolor oziminy po deszczu a ja zostałam z dylematem...to jest z deseczką.
Pomocy.
Z pticami czy bez pticów? Jeśli z pticami to na czym je powiesić?
Pomożecie?

Bez pticów:

Z pticami na rafii uwieszonymi:

Mikser z czopkami

2011-03-08T16:56:00.012+01:00

-Młody...Zrób mi kawę. -staram się nadać swojemu głosowi najbardziej przekonujące, udręczone brzmienie, serwując w stronę Młodego spojrzenie, którego nie powstydził by się kot ze Shreka.
-Sama sobie zrób. Nie umiem obsługiwać twojego miksera na czopki.
-To pokój posprzątaj. -nakazuję w ramach zemsty.
-Takie rzeczy to tylko w Erze...-dobiega mnie zblazowany głos z wyżej wymienionej jaskini.

Żeby nie było iż Młody taki źle wychowany, to dodam iż kawę dostałam (rozpuszczalną). A czopki w mikserze i tak się skończyły... Dla niezorientowanych: ów mikser to mój ukochany ekspres do kawy na "pojemniczki". Młody ochrzcił go tak ze względu na dźwięk jaki wydaje podczas spieniania mleka...i dość sugestywny sposób aplikowania owych pojemniczków :D

A teraz trochę morskich klimatów:

Etui na okulary - krok po kroku

2011-03-07T17:22:00.018+01:00

Zgodnie z obietnicą, czyli "Lepiej późno niż nigdy".

Potrzebne nam będą:
1. Etui na okulary, najlepiej samozatrzaskowe.
2. Parę płaskich pędzli syntetycznych różnej grubości i jeden okrągły (nr.1)
3. Motyw którym będziemy ozdabiać nasze etui - tutaj serwetka w muszelki
4. Nożyczki
5. Farby akrylowe pasujące do kompozycji jaką chcemy stworzyć.
6. Lakier akrylowy błyszczący
7. Klej do decoupage.
8. Primer (podkład)
9. Bardzo drobny papier ścierny
10. Gąbka do tepowania.

Etui delikatnie szlifujemy papierem ściernym (tak by zmatowić powierzchnię) i pokrywamy podkładem.

Gdy primer (podkład) zupełnie wyschnie, malujemy etui farbą akrylową w wybranym przez nas kolorze. Nakładamy tyle warstw, by powierzchnia była jednolita, bez śladu pierwotnego wzoru.

Krawędzie malujemy innym kolorem farby, tworząc lamówkę. Musimy pamiętać o ostrożnym pomalowaniu wewnętrznej krawędzi etui. Jeśli nie mamy wprawnej ręki, najlepiej będzie ochronić powierzchnię za pomocą taśmy malarskiej, którą po namalowaniu paseczka, odklejamy.

Wycinamy z serwetki wybrany motyw i naklejamy go na etui (ten krok opisywałam dokładniej we wcześniejszych kursach).

Cieniutkim pędzelkiem malujemy ziarenka piasku, zagęszczając je przy krawędziach muszli tak, by sprawiały wrażenie cienia.

Całość wielokrotnie lakierujemy .

Uważaj na co pozwalasz dziecku!

2011-03-04T17:17:00.010+01:00

-Mamo, będę malował nasz dom. -oświadczył Mały wyciągając z szuflady pudło kredek.
-Maluj, maluj...-mruknęłam pospiesznie, bo pilnie musiałam na górę skoczyć.
Gdy wróciłam do salonu, mało nie zeszłam na zawał. Ściana nad kanapą, łącznie z moją ukochaną różaną tapetą była udekorowana spontanicznymi bazgrołami mojego dziecięcia. Paszczę rozdarłam niesamowicie, na co Mały odparł ze stoickim spokojem:
-Przecież mi pozwoliłaś malować nasz dom.
Zatkało mnie...

I jeszcze małe wspomnienie wczorajszego dnia. Uparłam się, że usmażę pączki, coby nie jeść tych glutów ze sklepu. Kolejny raz przepis Dorotus okazał się strzałem w dziesiątkę. Zrobiłami 52 pączków. Dziś już nie ma ani jednego;)

Wiele jest dróg....

2011-03-03T09:48:00.005+01:00

-Taki mały, taki duży może Świętym być…-słyszę z kuchni piosenkę w której każda sylaba jest dodatkowo akcentowała głuchym uderzeniem.

Mały siedzi na podłodze i w rytm śpiewanej przez siebie piosenki, tłuczkiem do mięsa dezaktywuje jedną ze swoich zabawek.

Zaprawdę powiadam wam. Jest wiele dróg prowadzących do Świętości

I jeszcze zwyczajowo, nutka na dziś. Tym razem granie do kotleta...oups...do pączka ;)

Wszystkiego po trochu

2011-02-28T07:37:00.010+01:00

Miało być o moich rodzicach. No dobrze.
Otóż niewątpliwym przejawem ich wyjątkowego poczucia humoru, było zamontowanie w moim pokoju modnych wówczas aluminiowych karniszy. Ci, co podobnie jak ja zbliżają się do wieku, w którym zaczyna się zdanie od "a za moich czasów..." wiedzą pewnie o jakie karnisze chodzi.
No ale nie odbiegajmy od głównego wątku narracji...
Uczyłam się w LSP (popularnie - Plastyk), która to szkoła znajduje się w mieście oddalonym o około 15km od tego, w którym wówczas mieszkałam. Rad niewola trzeba było wstawać odpowiednio wcześnie. I tu dochodzimy do celowości montażu owych karniszy.
Zaprawdę powiadam wam, energiczne odsłanianie okna, prezentowane przez moją matulę o godzinie 6.00 sprawiało, że człowiek nie tylko się budził, ale budził się w pozycji kota z kreskówki - czyli wczepiony w sufit nad łóżkiem pazurami wszystkich czterech kończyn i ze zjeżonym włosem.
Odgłos jaki wydawały żabki sunące po aluminiowej szynie nie da się porównać z niczym. Może najbliższe temu było by skrzyżowanie paznokcia sunącego po szkle+hamowanie pociągu wyładowanego złomem...a to wszystko skoncentrowane do dźwięku trwającego jedną sekundę...rozlegającego się bez ostrzeżenia w różowej, rozkosznej mgiełce cichego snu....
No. To już wiecie...Boki zrywać, prawda?

Dzień Kobiet tuż tuż... Panowie, nie kupujcie swoim damom aluminiowych karniszy! Lepszy będzie kuferek :D

Przy okazji - nie mogę się napatrzeć na te kwiateczki pisankowe. Aga kurs robi, myślę, że warto się naumieć takich cudowności.

A to tak dla przypomnienia komedii jaką wczoraj oglądałam. Sedek mi mówił, że film jest do kitu, ale nie sądziłam, że aż tak. Efekty specjalne były ok. ale niech mi ktoś wytłumaczy, skąd w tym filmie Nazgule i Assasin??
Za to muzyka mnie zachwyciła.

próba

2011-02-25T08:12:00.001+01:00

umpf...

Umysł analityczny

2011-02-21T08:09:00.008+01:00

Mały najwidoczniej odziedziczył po matce zdolność do szukania problemów tam gdzie ich nie ma oraz umysł analityczny i nad wyraz podejrzliwy. Na pierwszy ogień poszła jedna z niewinnych (aczkolwiek okrutnych w treści) wyliczanek.

-Chodzi lisek koło drogi nie ma ręki ani nogi. -burczy pod nosem Mały, jednocześnie budując jakąś szalenie skomplikowaną konstrukcję z Lego.
-...Ale ma ogon...brzuch..i pysk też ma...Ale zaraz...mamo? -przerywa analizę i zamyśla się głęboko.
-A lisy mają ręce? One mają nogi. To jak on nie ma ręki i nogi to jak to?? Jednej przedniej i jednej tylnej? To mu tylko dwie zostają po jednym boku? To jak on chodzi? Głupia ta wyliczanka!

W sumie ma rację...

Aha...Specyficzne poczucie humoru w mojej rodzinie jest dziedziczne. Szerzej wspomnę o tym w następnym wpisie (tak, tak rodzice, możecie zaczynać się bać) a dziś zaprezentuję tylko filmik jaki dostałam od rodzicieli, zapewne z życzeniami powrotu do zdrowia...

Potrzeby nastolatków

2011-02-20T09:27:00.006+01:00

Młody obejrzał właśnie "Rok 2012" i wpełza schodami na górę (nie wiem czemu, ale nastolatki w pewnym wieku przestają chodzić a zaczynają charakterystycznie pełzać, każdym gestem wyrażając swoją głęboką pogardę dla całego otaczającego ich świata). Z wyrazem bezgranicznego znudzenia rozkłada swoje zwłoki na fotelu za moimi plecami i relacjonuje film, zachowując przez cały czas styl konwersacji właściwy bezkręgowcom, czyli: "a tak właściwie to nic mnie to nie obchodzi". Kończąc opowieść, podsumowuje:
-I co to za dramat...? Phi...Wszyscy najważniejsi bohaterowie ocaleli... Chciałbym zobaczyć prawdziwy dramat... -dodaje rozmarzony.
-To zajrzyj do swojego pokoju. -odpowiadam. -Armagedon lepszy niż u Baya...

I na ukojenie:

Każdy chory ma doktory...

2011-02-16T09:27:00.007+01:00

Państwowy Szpital Kliniczny. W izolatce rozlega się dzwonek telefonu komórkowego. Mężczyzna podnosi się z łóżka i sięga do szafki.
- Czy pan Kowalski? - rozlega się głos w słuchawce.
- Tak.
- Mówi ordynator oddziału zakaźnego, prof. Kwiatkowski. Drogi panie, mam już wyniki pańskich badań. Jest pan chory na błonicę, boreliozę, brucelozę, cholerę, dur brzuszny, dżumę, gruźlicę, kampylobakteriozę, ospę wietrzną, chlamydiozę, krztusiec, promienicę, odrę, tularemię, wąglik, włośnicę, wszawicę i wściekliznę...
- O Boże - krzyczy pacjent - ale chyba będziecie mnie leczyć ?
- Aaa? Tak, tak, oczywiście, będziemy. Już nawet wyznaczyliśmy panu specjalną dietę naleśnikową.
- A ta dieta mi pomoże?
- Pomoże albo nie. Skąd ku*wa mam wiedzieć? - odpowiada zły jak diabli profesor. - Ale naleśniki to jedyna potrawa, która zmieści się w szparę pod drzwiami.

Mnie na szczęście tylko gardło boli...

Alicja w Krainie Czarów

2011-02-14T12:11:00.010+01:00

Zabieram Was do Krainy Czarów. Nie biorę odpowiedzialności za ewentualne uszczerbki na zdrowiu...i za to, że pewnie mało kto będzie chciał wracać do rzeczywistości. Zresztą...i tak jestem przewodnikiem tylko w jedną stronę. Ja tu zostaję.

- Czy nie mógłby pan mnie poinformować, którędy powinnam pójść? - mówiła dalej.
- To zależy w dużej mierze od tego, dokąd pragnęłabyś zajść - odparł Kot-Dziwak.
- Właściwie wszystko mi jedno.
- W takim razie również wszystko jedno, którędy pójdziesz.
- Chciałabym tylko dostać się dokądś - dodała Alicja w formie wyjaśnienia.
- Ach, na pewno tam się dostaniesz, jeśli tylko będziesz szła dość długo.

Ryczące czterdziestki

2011-02-08T10:51:00.007+01:00

Skojarzenia mnie dziś opadły jak stado wściekłych pcheł.
Nie. Nie jestem czterdziestką i jeszcze przez czas jakiś nią nie będę.
Z ryczeniem to hm...różnie bywa ale najczęściej jak już, to ryczę ze śmiechu niż z żałości.
No to skąd ten tytuł? Herbaciarka też przecież ani rycząca ani czterdziestoletnia a w dodatku urodzinowo-Kalinowa a Kalina też do czterdziestek nie należy.
Wiatr moi kochani. Wiatr. Dobija mnie, spać przez niego nie mogę i jak już zasnę to śnią mi się niestworzone bzdury. Nie lubię takiego wiatru. Jestem do niego niedopasowana gabarytowo. Mała, wręcz niskopienna, za każdym razem boję się, że odlecę w kosmos i potem co? Szukać złotej drogi i czarnoksiężnika?
Nie wychodzę zatem z domu i na wszelki wypadek kotwiczę się zębami w stół w mojej pracowni. Strzyżonego Pan Bóg strzyże.
ps. Ale jakbyście zauważyli przelatujące za oknami takie małe coś z bardzo wrednym uśmiechem na obliczu, to apeluję o zacumowanie mnie. Najlepiej przy jakiejś kawiarence albo księgarni.

I tym razem coś na rozgrzewkę. :D Czy bębnieniem można przegnać wiatr? Nie mam pojęcia, ale bębnienie w TAKIM wykonaniu...i tak działa na atmosferę. Prawda drogie panie? Od razu cieplej...

Kocia pogoda

2011-02-07T11:14:00.005+01:00

Nic tylko siedzieć przy kominku, pod kocem, z kubkiem kawy, dobrą książką i mruczeć..mruczeć w oczekiwaniu na wiosnę

Pan Bóg zmarkotniał, gdy patrząc na Ziemię,
na to co stworzył (a stworzył niemało),
stwierdził ze smutkiem, że to ludzkie plemię,
to Mu się jednak nie bardzo udało.
W tyglu tworzenia Anioł pomocniczy
być może mieszał nie tak jak należy,
być może dodał za dużo goryczy,
albo surowiec nie całkiem był świeży...
W sumie rezultat był raczej dość mierny,
Pan Bóg chciał wszystkich potopić i wylać,
ale i tutaj wynik był mizerny,
bo się pospólstwo nauczyło pływać.
Cóż było robić? Bóg zaczął na nowo
i postanowił coś lepszego stworzyć,
już wiedział: teraz nie wystarczy SŁOWO
bo do stwarzania trzeba się p r z y ł o ż y ć.
Więc - co najlepsze miał jeszcze w zapasie
zestawił zgrabnie, a gdy był już gotów,
tchnął iskrę życia i po jakimś czasie
stanęła przed Nim parka małych kotów.
I wnet weselej zrobiło się w Niebie,
a Bóg na Ziemie już prawie nie patrząc,
powiedział cicho i tylko do siebie:
- Może od tego należało zacząć?

Melodia do...

2011-02-04T11:06:00.007+01:00

Słodziutka herbaciarka w kolorze "tofiowym".

Podziwiam kreatywność zespołu, którego burza mózgów urodziła tak bogatą w skojarzenia nazwę dla papieru toaletowego. Jak nic "Melodia do srania" zapewniona.
ps. Były już grające nocniki i deski sedesowe...to czemu i papier nie miałby?

Ja tam wolę inne melodie, bynajmniej nie toaletowe. No przynajmniej u mnie nie wywołuje sensacji gastrycznych...

Pochwała herbaty

2011-02-02T09:23:00.007+01:00

Skoro jesteśmy przy gorących napojach, no to nie może zabraknąć herbaty. Jaką lubicie najbardziej? Ale tak naj naj? Ja zieloną z płatkami jaśminu. Ten zapach...odurzający kwieciście, lekko cierpko-gorzki smak. Co może być lepszego na zimowe wieczory, kiedy już za późno na filiżankę kawy? Jeden łyk i mamy lato. Wystarczy zamknąć oczy i dać się otulić.

Czekolada z dawką romantyzmu

2011-02-01T00:20:00.006+01:00

Warszawianki pewnie się obrażą, jak napiszę, że nie lubię Warszawy. Ja jestem panie dzieju prowincjonalna kobietka. Zgiełk, ruch, zatłoczone ulice, bezosobowość, przerażają mnie i niczym się nie różnią do bruegel'owskiego piekła. No może ludzie cieplej odziani....
Jednak do stolicy pojechałam. Do Jednoskrzydłej na czekoladę z pozytywnymi wibracjami. Ania prócz czekolady zafundowała mi full serwis. W skład pakietu weszły nocne polek rozmowy, cisza za oknem, w której tylko cykania świerszczy brakowało, muzyka pieszcząca nie tylko słuch, ale i wkradająca się w duszę tak głęboko, że nie dała się stamtąd wygonić co poskutkowało tym, iż wróciłam obładowana płytami. Aha, w bonusie były dwa rozmowne i tulaśne koty, możliwość podstępnego ograbienia Drzewa Sekretów z jego sekretów...i czkawka (będąca świadectwem, że istnieją ludkowie, którzy o mnie myślą).

Poranna kawa zrobiona kochanymi łapkami Anulki, śniadanie podane pod nos które jadłyśmy w kuchni, bo "na salony" nie chciało nam się wychodzić, czekolada o pierwszej w nocy, którą delektowałyśmy się w strojach wieczorowych (piżamy)...ploty o facetach i mężczyznach....Naprawdę Aniu. Zbyt krótko to wszystko trwało.

Precz z dietą!

2011-01-27T11:37:00.007+01:00

Kolejne czekoladki specjalnie dla Was:

Moi drodzy. Diety proszę odstawić w kąt. Do lata jeszcze tyle czasu, że zdążymy dopasować się do naszych strojów kąpielowych a jak nie, to cóż...ponoć teraz na topie jest moda wiktoriańska...

Poza tym.
Muszę się Wam pochwalić. Od wczoraj jestem dopieszczona biżuteryjnie. Cudo jakie dostałam od Arkadii sprawiło, że dobrą chwilę siedziałam nad tym naszyjnikiem i podziwiałam....podziwiałam...podziwiałam... Nie wiem jak ta kobieta to zrobiła, ale zamknęła w tej formie moje marzenie o naszyjniku doskonałym. Dziękuję! Jesteś wielka!
Zdjęcie kiepskie bo niestety jestem skazana na "sweet focie w lustrze" ale na blogu Arkadii możecie podziwiać to cudo w pełnej krasie.

No i zwyczajowo, nutka na dziś:

Walentynki

2011-01-26T12:50:00.009+01:00

Niechaj se będą. W sumie miłe rzeczy fajnie jest świętować. Mi osobiście kojarzą się z jednym, bardzo śmiesznym wydarzeniem wynikającym z mojego roztrzepania (rzadko kiedy wiem jaka aktualnie jest data, nie mówiąc o dniu tygodnia). Otóż chyba ze dwa lata temu, w ramach samopomocy babskiej umówiłam się z przyjaciółką w pijalni czekolady Wedla. Czekolada była paskudna, słodka i mająca więcej wspólnego z jakimś obłędnym ulepkiem niż z czekoladą, ale nie o tym chciałam. No więc...
Samopomocujemy się intensywnie, ploty idą takie, że przynajmniej połowie znajomych facetów uszy musiały czerwienieć (przyjaciółka właśnie się rozwodziła, więc konwersacja miała wybitnie feministyczną wymowę) aż tu do pijalni owej wparowuje pan kamerzysta ze sprzętem na wierzchu (o kamerę mi chodzi) i pani z mikrofonem. Od progu rzucają się do pierwszego stolika zajmowanego przez jakąś pogrążoną w ekstatycznej zadumie parę. -A państwo jak Walentynki świętują?
O kurna chata! A my się z kumpelą zastanawiałyśmy, czemu taki tłok w kawiarni i wszystkie pary takie nabuzowane endorfinami...od czekolady na pewno nie, bo jak już powiedziałam kakao w tej czekoladzie było jedynie wspomnieniem a jak wiadomo endorfiny właśnie z niego pączkują.
A to WALĘ-TYNKI!
I w tym całym miłosnym gniazdku...tylko my dwie jako "pcie jednakie" przy jednym stoliczku. Łech..łech...to temu tak się na nas patrzyli...
Pan ze sprzętem i pani z mikrofonem na wszelki wypadek ominęli nas szerokim łukiem. A szkoda. Bo przyjaciółka miała niezwykle ciekawy pomysł na odpowiedź...feministyczny powiedziała bym i składający się z takich wyrazów, że cały wywiad brzmiał by w TV mniej więcej tak: " piiiiiiiiiiiii".

Sex tantryczny do ćwiczenia w pracowni decoupage:

Wena na imieniny

2011-01-24T19:16:00.008+01:00

Nareszcie coś mi się w łepetynie przekotłowało i skacowana po świątecznym lenistwie wena raczyła rozłożyć skrzydła natchnienia. Co prawda tak sobie myślę, że wcześniej tego nie uczyniła, bo zanim nie posprzątałam w pracowni to ciężko było się dostać do stołu a co dopiero jakieś skrzydła rozkładać. Nie wiem czy oglądaliście ten film z Indianą Jones'em, gdzie biedak skika wg. jakiegoś cytatu (bodajże z Biblii) z kamyczka na kamyczek a każdy błędny krok grozi przeniesieniem się w zaświaty. Mniej więcej tak trzeba było poruszać się w mojej gawrze artystycznej.
No.

Z życia Małego:
Osoby: Babcia, Mały.
(M)-A czym ty pojedziesz do domu?
(B) -Dwoma autobusami.
(M) -To drugi będzie jechał za tobą?!

ps. Dla tych co nie nadążyli - oczywiście chodziło o podróż z przesiadką.

Muszę się Wam pochwalić cudnym prezentem jaki dostałam od Nessy. Obdarzyła mnie własnoręcznie wykonanymi kopertami. Wszystkie są tak piękne, że ani jedna nie ruszy w obieg. Po prostu nie potrafię się z nimi rozstać. Joanno! Raz jeszcze BARDZO!! BARDZO dziękuję.
Wielkie całusy dla wszystkich, którzy pamiętali. Wasze życzenia sprawiły mi wiele radości. :*

Wrzosowa wróżka

2011-01-19T14:45:00.005+01:00

Do niebieskiej i zielonej dołącza wrzosowa. Może we trzy zrobią coś z tym czymś za oknem, bo boję się rano zasłony odwieszać. jakieś czary-mary w którą bądź stronę, albo na wiosnę albo na zimę bo od tego niezdecydowania to mi się tylko kora mózgowa prostuje...

Aaaaa.... Zapomniała bym. Po raz pierwszy narysowałam samochód. Serio, jakoś mnie nigdy nie ciągnęło do tematu motoryzacyjnego, ale klient rzecz święta...no to nasmarowałam takie "cóś". Oczywiście ukochanym pędzelkiem '0'.

Dla podgrzania atmosfery, zapraszam na wycieczkę. Trzymamy się za rączki i parami wchodzimy. Powoli, nie przepychamy się, starczy dla wszystkich!

Plastyczno-erotyczno-kosmetyczny

2011-01-17T10:04:00.017+01:00

Lubię, oj lubię decoupage dla dzieci. Fajnie jest mieć świadomość, że mimo wszystko lalki Barbie czy Transformery, nie są jedynymi rzeczami cieszącymi oczy najmłodszych. A może tylko ich rodziców? Oj, nie. Nie mówcie. Pozwólcie mi marzyć....
Zdjęcia niestety jakości wątpliwej, ale robione przy sztucznym świetle, bo rano deseczka już miała frunąć do właścicielki.

Część dla płci pięknej:
W piątek przyszła do mnie koleżanka z zamówionymi przeze mnie kosmetykami. Zawsze wiedziałam, że nowe kremiki sporo radochy kobiecie czynią, ale to, jak kwiczałyśmy tym razem, przeszło najśmielsze wyobrażenia.
-Popatrz! No popatrz jak te serum wygląda...jak wibrator! -zakwiczała kumpela i poleciała do mojej pracowni po linijkę. -Ty...15x4cm...całkiem sensowny...-rechotała, mierząc opakowanie od kosmetyku. -Słuchaj, a może to nie jest krem do twarzy, tylko wprost przeciwpałożny? Ja sobie życzę to opakowanie, jak już serum zużyjesz!

No cóż. Nie ma to jak dwie baby i parę kosmetyków...Radość na cały wieczór ;)

Harry Potter i fiołki

2011-01-13T10:08:00.008+01:00

Przede wszystkim chciałam Wam wszystkim złożyć serdeczne życzenia noworoczne. Kiedy obudziłam się z hibernacji, okazało się, że ktoś pozmieniał w domu kalendarze na nowe, wypił szampana, wystrzelił fajerwerki...Wtedy to chyba pod wpływem hałasu, rozpluszczyłam oko i wysunęłam nos spod kołdry.
-To już? Po Świętach? -spytałam cichutko. -Już można wyjść? Można bezpiecznie włączyć radio i do gardła nie rzucą mi się jinglebelsy? UFFFF....

Szczęśliwego Nowego Roku!

W pracowni zaś czarodziejsko. Etui na zamówienie. Dla fanki Harrego. Oczywiście w kolorach Gryffindoru.

Swoją drogą to dziecko nieźle się wyrobiło. Ciekawe, czy ostatnią część będą oglądać tylko nastolatki:P

I Lusterko z fiołkami.
Bardzo mi pasuje jednoskładnikowy preparat do spękań Rayhera. Jest chyba jedynym przewidywalnym specyfikiem jaki używałam - spękania są dokładnie takie jak chcę. Tu miały być drobne i są drobne, regularne. Medium nakładałam pędzlem na farbę Rayhera 312. Wierzchnią warstwę farby (100) naniosłam gąbką, żeby nie było widać pociągnięć pędzla. Przy jednoskładnikowcu nie ma szans na poprawki, więc to taka swoista Rosyjska Ruletka. Kto lubi smak ryzyka, polecam...emocje sięgają zenitu ;)

No dobrze. W końcu mamy karnawał. Zapraszam więc do Wenecji Panie i Panowie;) Radujmy się!!

Pospieszny

2010-12-17T07:43:00.006+01:00

Właśnie sobie uświadomiłam, że:
1. Już za parę dni Święta
2. Nie wysłałam jeszcze kartek z życzeniami
3. Nie mam prezentu dla Babci
4. Już za parę dni Święta!
5. Nie mam pomysłu na prezent dla Babci.
6. Nie zrobiłam listy zakupów na ingrediencje do świątecznych wypieków
7. Już za parę dni Święta!!
8. Tak właściwie nie mam jeszcze pojęcia jakie ciasta będę piekła.
9. Zapomniałam zagnieść ciasto na pierniki
10. JUŻ ZA PARĘ DNI ŚWIĘTA

Ommmmmm....Uspokój się! I tak Ci znowu choinka na łeb zleci....

I jeszcze wczorajszy rysunek (ołówek +akwarela)

Te co skaczą i wnerwiają na swój program zapraszają

2010-12-13T19:12:00.009+01:00

Wraz z nastaniem mrozów zostałam odźwierną mojej koty. Nigdy wcześniej nie rozumiałam tak dobrze powiedzenia, mówiącego że "kot znajduje się zawsze po niewłaściwej stronie drzwi". Wściekłe pedałowanie łapkami w szybę zmusza mnie co paręnaście minut do otwierania drzwi na taras i wypuszczania koty. Nie jest to bynajmniej takie proste, jakby się z początku wydawało. Otóż kota, która jeszcze przed sekundą wyrażała natychmiastową potrzebę "wyjścia za potrzebą" w momencie otworzenia wierzei zastyga zaskoczona, najpewniej zadając sobie pytanie: "Co tak mi pizga po łapkach?" Moja irytacja jest tym większa, że to samo pizga po moich nogach...a jest to wiatr mający w moim odczuciu mniej więcej temperaturę -100 stopni. Przynajmniej moje stopki tak to odczuwają.
No dobrze. Kota wreszcie spyla na podwórko, by po mniej więcej 2-4 minutach powtarzać tą samą polkę, jednak od drugiej strony.
Mi po nogach wieje tak samo...bez różnicy, czy w te, czy we wte.....

Cisza....

2010-12-11T18:40:00.010+01:00

Ten specyficzny rodzaj ciszy, który trwa tylko wtedy, gdy pada śnieg. Słyszycie to?
Każdy odgłos otulony watą. Nawet szczekanie psa brzmi miękko i jedwabiście.

Komu zimno?

2010-12-08T11:19:00.008+01:00

Wczoraj rozgrzewałam absyntem, dziś proszę ja Państwa, wiosennie i tanecznie.
Skoro nie dane mi już chyba będzie zatańczyć walca, to przynajmniej posłucham i popatrzę....
Bo kto sobie teraz takim tańcem głowę zawraca? Czyż nie łatwiej powyginać się jak w ostatnich przed śmiertelnych podrygach? Jak patrzę na to co teraz się dzieje na parkietach, to zastanawiam się, kiedy towarzystwo padnie na posadzkę z pianą na ustach.
Stara jestem?
No ba...i niereformowalna.

Zielona wróżka

2010-12-07T12:18:00.005+01:00

,,Absynt to coś podniecającego. Zielona czarodziejka, która mieszka w absyncie chce twej duszy... Ale ze mną jesteś bezpieczna."

(cytat z filmu "Dracula" F.F. Coppoli)

Nie z tej epoki

2010-12-03T10:16:00.007+01:00

"Jeśli się nad tym lepiej zastanowić, baśnie nigdy na nic nie przedstawiały dowodów.
Występował w nich przystojny książę... czy naprawdę był taki? A może po prostu ludzie nazywali go przystojnym, bo był księciem? Dziewczyna była piękna jak poranek... no dobrze, ale który poranek? Kiedy leje deszcz, trudno nawet wyjrzeć przez okno, by się o tym przekonać! Opowieści nie chciały, byś myślała – chciały, byś wierzyła w to, co ci opowiadają... "

— Terry Pratchett
Wolni Ciutludzie

Nie zastanawiajmy się nad snami. One nie są po to, by się nad nimi zastanawiać.

Romantycznie w domu i zagrodzie

2010-12-02T10:00:00.006+01:00

Jak dużo może wytrzymać kobieta o artystycznej duszy? Zaprawdę powiadam Wam. Sporo.
Kiedy inne damy są obdarzane przez panów epitetami w stylu "mój kwiatuszku, moje słoneczko, mój skarbie najsłodszy, moja królowo (niepotrzebne skreślić). Ja słyszę:
"Moczniczku" - i tu wyjaśnienie - wbrew nasuwającym się skojarzeniom, chodziło o moje zamiłowanie do długich kąpieli.
"Żubrzaczku" - nie od żubra, o nie...i nie od żubrzycy. Od ....żuczka.
Ale wczoraj zostałam przygięta do gleby totalnie...
"Monstertraku" - tu naprawdę nie mam pojęcia co wywołało takie skojarzenie. Czy mam się udać ekstracugiem na chirurgię plastyczną?!

A tam. Ja to bombię i już....

A to aniołeczki mojej mamy. Śliczne, prawda?

Czas...czas pogania nas.

2010-11-30T13:29:00.006+01:00

I zupełnie nie świątecznie. Na przekór tego co za oknem. Pomysł mojej matuli i petycja do rodzicieli: -Moja muzo, przybywaj, bo natchnienie mi siada przywalone zaspami śniegu. Tato. Wypisz mamie delegację tygodniową. ;)

Ostatnie pomieszczenie w moim domu powoli zaczyna przypominać to co przypominać ma w moim umyśle naćpanego architekta. Przy okazji zaś zaczynam odkrywać uroki handlu wymiennego. Otóż zrobiłam wizytówki dla przemiłego pana glazurnika, który od paru dni zmaga się z moją metafizyczną koncepcją ostatecznego szlifu wizualnego. Pieniążków nie wzięłam, bo co to tam...15 minut pracy. A pan za to przytargał mi świeżo złowione rybki. Ha. Jeszcze trochę a zacznę muszelkami płacić.

I jeszcze parę nutek na ewentualny smutek:

Kto gra w karty...

2010-11-29T09:59:00.003+01:00

...ten ma łeb obdarty, jak mawiali starożytni Rzymianie.

Było wierszem a teraz prozą:

"(...)Atmosfera kasyna elektryzowała emocjami. Była jak szampan dla wampirzych zmysłów, musujący wszelkimi możliwymi uczuciami. Od nienawiści, żądzy do rozpaczy i fatalizmu. Namiętności przelewały się krawędź siwym od cygarnianego dymu powietrzu, niczym trucizna przez krawędź kielicha. Nenya zachłysnęła się dźwiękiem pospiesznie bijących serc i choć nie czuła potrzeby krwi, to chciwie chwyciła w nozdrza zapach życia. Zdecydowanie podobało jej się tutaj. Półmrok sal ogarniał całunem anonimowości wszystkich bywalców przybytku, pozwalał skrywać twarze pod maskami zupełnie innych charakterów i osobowości. Sedimar miał rację charakteryzując gości kasyna. Przeważająca większość z nich była tu po to, by nasycić swoje niskie, małostkowe pragnienia: bo wypadało; bo pieniądze były jedynym sposobem, aby zaimponować kochance lub kochankowi...

Tłum przelewał się do stołu do stołu, dyszał w karki krupierom, obśmiewał przegranych, hołubił tych, do których uśmiechnęło się szczęście.

Nenya krążyła wśród ludzi, zaciekawiona tym, co działo się wokół stołów i na zielonym suknie blatów. Nie miała pojęcia o zasadach gier. Patrzyła jak kolorowe krążki żetonów zmieniają właścicieli, jak kręci się koło ruletki. Słuchała szelestu tasowanych kart, głuchych westchnień, czasem łkania, przekleństw wybijających się z jednostajnego szumu głosów.

Przy stole do pokera, gdzie siedział między innymi jej mąż zebrał się tłum gapiów, przyciągany wysokimi stawkami, jak ćmy lecące do światła. Stanęła za plecami Marvollo patrząc na karty, jakie trzymał w dłoni. Równie dobrze mógłby dzierżyć wachlarz z pawich piór, bo Nen i tak nie znała zasad pokera. Jedynie z napięcia, jakie zaczęło gęstnieć wśród widzów, odgadywała, że rozgrywka jest nader ciekawa.(...)"

Czekam na Mikołaja

2010-11-26T11:37:00.006+01:00

Kolejne bombeczki dla twej choineczki:

A tak poza tym, to w tym roku WYJĄTKOWO czekam na Mikołaja. W sumie mam podwójną szansę, bo na dachu dwa kominy....Zastanawiam się czy nie dostawić jeszcze paru, tylko nie bardzo wiem jak umotywować przed mężem taką dziwną zmianę architektoniczną. Jak mu powiem, że mi zimno, to zamówi u Mikołaja barchanową koszulę nocną i bedzie obciach. Wyobrażacie sobie jak TEN Mikołaj wręcza mi TAKI prezent?! Już lepiej od razu się w śniegu zagrzebać ze wstydu.

Kocham tłumacza google

2010-11-25T10:26:00.005+01:00

...Dozgonną miłością. Uwielbiam, jak mnie ktoś doprowadzi do płaczu...ze śmiechu.
Dostałam e-maila od jednej z zagramanicznych klientek. Chcąc ułatwić zadanie takiemu analfabecie jak ja, od razu wrzuciła treść listu w tłumacza i przesłała mi gotowe tłumaczenie.
Umarłam, zmartwychwstałam i umarłam po raz drugi a dzika wesołość trzyma mnie do dziś.
Dodam, że e-mail dotyczy szkatułki którą prezentowałam w poprzednim poście.

Witam!

Piszę do was o zakup trumny z kotami:
Spodobało mi się bardzo. Chcę go kupić. Sklep nie dał takiej możliwości. Jestem zainteresowany: http://agnieszkababulewicz.blogspot.com/2010/11/zimowa-mruczanka.html
- jak kupić trumnę,
- jak będzie kosztować shktulka i do przodu
- jak mogę zapłacić

Dziękuję bardzo! (...)

Uprzejmie informuję, że w związku iż koty uciekły z trumny, zamówienia nasz zakład pogrzebowy nie jest w stanie zrealizować. Ani do przodu, ani do tyłu.
Z poważaniem.
A.
ps. Jednak jako szanująca instytucja możemy zaproponować szeroki wybór wieńców: